Necrologie

Anna Karina speelde in films die door haar nog fris zijn

Necrologie Anna Karina (1940-2019) Actrice, zangeres en schrijfster Anna Karina was een Deens fotomodel, dat in Parijs werd gespot door Jean-Luc Godard. Ze speelde in acht van zijn films.

Anna Karina tijdens het filmfestival van Cannes in 1973.
Anna Karina tijdens het filmfestival van Cannes in 1973. Foto AFP

De Deens-Franse actrice Anna Karina, stijlicoon en het gezicht van de nouvelle vague, is op 14 december overleden, op 79-jarige leeftijd. Tussen 1961 en 1967 was ze getrouwd met de Franse cineast Jean-Luc Godard. In die periode speelde zij in acht van zijn films, die onder meer dankzij haar charme en energieke aanwezigheid nog steeds fris zijn. Op het filmfestival van Berlijn kreeg Karina in 1961 de prijs voor beste actrice voor haar rol in Godards zwierige musical Une femme est une femme.

Veel van de films die ze met Godard maakte, bevatten klassiek geworden scènes. Zo rent Karina in Bande à part (1964) samen met Sami Frey en Claude Brasseur door het Louvre, achtervolgd door suppoosten. De energie van de nouvelle vague samengebald in een paar door Godard geïmproviseerde minuten. In dezelfde film doet het trio een in één take gefilmd dansje in een café, een scène die zowel gestileerd is als zeer spontaan.

Een memorabel moment dat vaak gekopieerd is, onder andere door Hal Hartley (in Simple Men). Wel meer cineasten lieten zich inspireren door het partnerschap Karina-Godard. Tarantino’s productiemaatschappij heet Bande à part en Uma Thurman heeft in Pulp Fiction tijdens haar dansscène met John Travolta hetzelfde kapsel als Anna Karina in Vivre sa vie (1964). Samen met Pierrot le fou (1965) is Vivre sa vie misschien wel de beste film die zij met Godard maakte. Maar eigenlijk zijn al hun acht films zeer de moeite waard.

Gespot in zeepreclame

In haar tienerjaren was de in 1940 in Kopenhagen als Hanne Karin Bayer geboren Karina een fotomodel. Op achttienjarige leeftijd trok ze naar Parijs, waar Godard haar spotte in een zeepreclame en haar vroeg voor een filmrol. Na haar scheiding van Godard acteerde ze in de Diderot-verfilming La religieuse (De non, 1966) van Jacques Rivette, een destijds controversiële film waarin een non (Karina op haar best) ten prooi valt aan diverse vernederingen en martelingen. Luchtiger is Anna (1967), een speciaal door chansonnier Serge Gainsbourg voor Karina geschreven, voor televisie gemaakte musical waarin zij een paar fraaie chansons zingt.

Karina werkte ook samen met enkele andere grote Europese regisseurs, onder wie Luchino Visconti (Lo straniero, 1967), Rainer Werner Fassbinder (Chinesisches Roulette, 1976) en Tony Richardson (Laughter in the Dark, 1969). Zelf maakte ze ook films, zoals Vivre ensemble (1973), schreef ze vier romans en was ze zangeres. In Jonathan Demmes The Truth About Charlie (2002) heeft ze een leuke cameo als chansonnière. Haar laatste rol speelde ze in 2008, in het door haarzelf geschreven en geregisseerde Victoria.