Recensie

Recensie Muziek

Andrew Parrott herhaalt zijn eigen succesversie van ‘Mariavespers’

Klassiek Met de Nederlandse Bachvereniging herhaalt de Britse dirigent Andrew Parrott zijn 35 jaar oude Mariavespers-succes. Het is een herhaling die vrij letterlijk blijkt.

Foto Melle Meivogel

Het is een komisch gezicht: een zanger die ‘hoor mijn woorden doorstroomd van vreugde’ ogenschijnlijk zonder emotie recht voor zich uit zingt. Musicologen steggelen al decennia over de vraag hoe oude vocale (kerkelijke) muziek moet klinken. De Mariavespers die Claudio Monteverdi in 1610 samenbundelde, leggen daar nog een stapel vragen bovenop. De inhoud is een allegaartje, een portfolio waarin Monteverdi al zijn kunnen tentoonspreidde. Moeten we dat horen als één werk, of mogen we variëren in de uitvoering? De Britse dirigent Andrew Parrott, wiens opname van de Vespers met zijn Taverner ensemble uit 1984 als een van de standaardopnames geldt, geeft ons zijn antwoorden nu met een sterke Nederlandse Bachvereniging. Van hem mag het.

Lees ook: de beste klassieke albums om cadeau te geven

Parrott zet energiek in. Dat leidt, zeker wanneer de zangers hun tekst met melisma’s versieren, tot lichte onderlinge tempoverschillen. Die opgedwarrelde verwarring had tijd nodig om naar de bodem te zinken, maar toen de troebelingen opgeklaard waren, liet Parrott zijn ervaring blijken. Niet meer dan duimbewegingen had hij nodig om zijn musici aan het spelen, én strak gelijktijdig stil te krijgen. De motetten, die hij zittend aanschouwde, stuurde hij waar nodig bij met kleine hoofdbewegingen. Met twee cornetto’s en drie baroktrombones die haarfijn aanvoelden dat hun mooiste plaats de achtergrond was, draaide het geheel op een prachtig en respectvol resultaat uit.

Vooral opmerkelijk is de vrijheid die Parrott neemt: hij eindigt niet, zoals gebruikelijk, met het Magnificat. Het motet Duo seraphim volgt nog, dezelfde keuze als op zijn 35 jaar oude opname. Wie dieper duikt, ziet dat hij ook precies dezelfde antifonen kiest en op dezelfde plekken instrumentale werken toevoegt van dezelfde Giovanni Paolo Cima. Parrott wint dus geen originaliteitsprijs, maar wie zijn lp als gouden standaard in het achterhoofd heeft zitten, komt vrij precies aan zijn trekken.