Opinie

Vakvrouw

Marcel van Roosmalen

Ik ben niet de doelgroep, maar als je meer dan 35 jaar door het land toert met theatershows met titels als All you need is lach en Lach Vegas ben je natuurlijk wel een grote. En duidelijk: naar Tineke Schouten ga je om te lachen, desnoods in je broek.

Woensdagavond zag ik haar voor het eerst in het echt. We stonden alle twee in de schouwburg in Amstelveen. Ik met Jan Dirk van der Burg en Roelof de Vries in de kleine zaal, zij in de grote.

In de folder stond: „Tineke Schouten maakt een reis door haar beroepsmatige carrière. Hoogtepunten uit haar schatkist aan hilarische sketches, typetjes en liedjes passeren de revue.”

Ik trof haar licht voorovergebogen in een gang, ze was met plakband een stencil op haar kleedkamerdeur aan het plakken: ‘Kleedkamer Tineke Schouten. Niet storen a.u.b.’

Groot zijn in Nederland is ook: zelf je eigen grenzen aangeven en uitprinten.

Een half uur later kwam ze er als artiest weer uit.

Via een tussendeur kon ik even in haar zaal kijken.

Er hing daar een walm parfum die ik meteen herkende als ‘Tineke Schouten’.

Mensen die voor Tineke Schouten naar het theater gaan doen graag een geurtje op, dat is bij voorstellingen van andere artiesten lang niet altijd het geval weet ik inmiddels. Zet een paar honderd Tineke Schouten-fans bij elkaar en je ruikt alle bloemen van de wereld.

Op het podium een band, een man of acht. Een decor met gaten. Zelden een artiest zo vlammend van start zien gaan.

Steeds weer dook dat hoofd in een ander gat om er schreeuwend als weer een nieuw typetje uit tevoorschijn te komen.

Dat moet zo uren zijn doorgegaan.

Toen wij al lang klaar waren hoorden we door de intercom nog steeds dat gegier uit de grote zaal.

Nog een keer om de hoek gekeken.

Die geur hing er nog steeds.

Ze voerde met Utrechts accent drie telefoongesprekken tegelijkertijd met telefoons die nog gewoon een snoer hadden. Herkenbaar voor haar publiek.

We nestelden ons in de foyer.

Na twee bier was Tineke dan eindelijk ook klaar.

Weer die geur die binnenkwam.

Mooiste scène van de avond: maar één kassière die een rij met tweehonderd uitgelachen Tineke Schouten-fans moest bedienen, die met de toegangskaart in de hand allemaal tegelijkertijd 50 procent korting op hun uitrijkaart van de parkeergarage kwamen halen. Geweldige scènes.

Op de stoep stond ondertussen haar eigen Tineke Schouten-vrachtwagen, tenminste haar hoofd was erop gestickerd. Het was alsof ze nieuwe typetjes kwam inladen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.