Recensie

Recensie Boeken

De depressieve millennial die geobsedeerd is door zelfverbetering

Halle Butler Deze millennial is depressief, angstig en balanceert op het randje van een burn-out. Maar hoeveel zelfverbetering ze ook toepast, niets lijkt te helpen. (●●●●)

Laten we kijken naar de recente zoekgeschiedenis van Millie (30): ‘Wat maakt de meeste mensen gelukkig?’ ‘Welk eten helpt tegen stress?’ En: ‘Waarom ben ik niet gelukkig?’ Een terugblik leert dat het leven van deze jonge vrouw uit Chicago een blauwe maandag lang goed leek te gaan: relatie, samenwonen, baantje bij een kunstinstelling. In haar vrije tijd zocht ze bij elkaar passende handdoeken en nieuw serviesgoed. Maar ze verliest haar baan, de relatie gaat uit en ze belandt in een neerwaartse spiraal.

The New Me van Halle Butler (33) gaat over het leven van deze alcoholistische millennial die op het randje van een inzinking balanceert. Net als zoveel anderen van deze generatie kreeg Millie ingeprent dat ze vooral haar ‘passie’ moest vinden (nog niet gelukt) en leunt ze voor financiële steun op haar ouders. Ze hopt van het ene naar het andere uitzendbaantje en is eigenlijk te depressief en angstig om te werken.

In logboekvorm volgen we Millie’s dagen als telefoniste bij een designershowroom waar de telefoon nauwelijks rinkelt. Het bestaan van deze extreem zelfbewuste, hoogopgeleide vrouw voelt als een ‘levende nachtmerrie’ waarbij de dagelijkse takenlijst bestaat uit het versnipperen van papier of een feedbackgesprek over de juiste manier om paperclips aan te brengen (de korte kant naar boven). In haar vrije tijd sluit ze zich thuis op met drank, peuken, junkfood en misdaad-tv. De mensen in Butlers universum zijn berekenend, onverschillig of gemeen. De reactie van haar enige vriendin als ze meedeelt dat haar leven zinloos voelt: ‘Ja, oké.’

Chique supermarkt

Het zicht op een promotie doorbreekt de existentiële sleur. Voor Millie luidt het een manische periode van zelfverbetering in. Ze neemt een prijzig yoga-abonnement, schrobt tot diep in de nacht haar appartement, bestelt boodschappen bij de chique supermarkt om ‘alvast te wennen’ aan een hoger salaris. Zoals zoveel lifestylewebsites prent ze zichzelf in dat ze slechts één lijstje verwijderd is van haar perfecte zelf: als ze maar begint met mediteren, positief denken en een slaapritueel met lavendelolie – alinea’s lang gaan haar lijstjes door.

Lees ook de recensie van Mijn jaar van rust en kalmte, over een andere depressieve jonge vrouw: Ze is blond, dun, mooi en voorlopig in winterslaap

The New Me beschrijft genadeloos de valse belofte van het laatkapitalistische tijdperk waarin we allemaal een betere versie van onszelf kunnen worden. Smoothies, sport en slaapapps moeten ons zo efficiënt laten meedraaien in het systeem. Maar hoeveel lijstjes je ook afvinkt – dat systeem eist altijd weer een volgende verbetering. De situaties waarin het Millie niet lukt zich te conformeren aan de ‘performance’ van het volwassen leven maken het boek spannend. Zoals de middag dat ze – nog halfdronken van de nacht ervoor – wordt weggestuurd uit een park. Wel kun je je soms afvragen waarom iemand met zó een rijke innerlijke wereld (als kind werd ze verdacht van plagiaat wegens te intelligente opstellen) echt zo weinig controle heeft over haar lot.

Het verhaal eindigt zeker met een nieuwe ik, maar dan wel een heel treurige. Pas je aan, of ‘het systeem’ verplettert je, want voor het kapitalisme bestaat geen alternatief, lijkt Butlers boodschap. Voor de Millies van deze wereld zit er niets anders op dan lijstjes maken en doorstrepen.