Recensie

Recensie Theater

Alle dansers een eigen stijl: van knoperig tot hyperflexibel

In ‘Transmute’ onderzoekt choreografe Sabine Molenaar het leven in onrustige tijden. Maar de voorstelling is ongrijpbaar en te weinig verfijnd.

Dansvoorstelling ‘Transmute’ van Sabine Molenaar
Dansvoorstelling ‘Transmute’ van Sabine Molenaar Foto William van der Voort

Hoeveel controle hebben we over ons leven in deze onrustige tijden? Het is een vraag die veel theatermakers bezighoudt. Ook choreograaf Sabine Molenaar buigt zich over de kwestie in Transmute. Als metafoor voor de onzekerheid van de hedendaagse mens gebruikt zij drijfzand. Niet in concrete vorm, maar als idee: materie die geen houvast biedt.

Die onberekenbaarheid wordt bij Molenaar belichaamd door drie vrouwen en één man. Ieder heeft een eigen bewegingsstijl, de een verstild, de andere schokkerig, de volgende hyperflexibel. Met als eigenzinnigste contorsioniste/danseres Joséphine Terme, die haar lichaam tot onmogelijke knopen wurmt.

Alle gedemonstreerde eigenheid is echter relatief: telkens blijkt dat geluiden (het zoemen van insecten, knallen, ritmische percussie) of anderen bepalend zijn voor de bewegingsmogelijkheden. Dat komt bijvoorbeeld tot uiting door de manier waarop de dansers elkaar in duetten besturen, in elkaar gevlochten of – mooie vondst – met de voet aan het hoofd van de ander acties ontlokkend.

Een en ander vindt plaats in een soort droomruimte met bijbehorende, spookachtige soundscape en plotse blackouts. De kleuren en vormen van het decor doen denken aan een preparaat onder een microscoop. Als ongeveer halverwege een deur tot tafel wordt getransformeerd, gedekt met een drinkbeker, bord en vork, lijkt de ongrijpbare sfeer naar alledaagser situaties te schakelen. Maar ook die herkenbaarheid blijkt bedrieglijk.

Molenaar, die nog aan het begin van haar choreografische carrière staat, toont hier en daar affiniteit met het surrealistische universum van de makers van Peeping Tom, zonder dat ze die kopieert.

Transmute is nauwelijks anekdotisch en blijft ongrijpbaar: wiens droom is dit, is het een droom, welke relatie hebben deze mensen? Hoewel die aanpak consequent is, bevredigt de voorstelling theatraal niet en ook de choreografie mist verfijning. Met hier en daar wat kappen en verdere uitwerking van de sterke onderdelen zou Transmute kunnen uitgroeien tot iets interessants.