Recensie

Recensie Media

Kamperen, curry maken en met je beestjes spelen in Pokémon Shield

Game Dit is een verzamelaarsgame ten top, met scherpe doch cartooneske graphics. Maar op een gegeven moment heb je het wel weer gezien.

Pokémon is een fenomeen. De spelserie markeert sinds 1996 een kloof tussen volwassenen die er niks van begrepen en kinderen die ermee opgroeiden. Ik heb sinds Yellow (1998) geen game uit de reeks meer opgepakt, maar het kost me geen moeite om aan Shield te beginnen.

Je speelt een jonge trainer die zijn of haar dorp verlaat en – gevolgd door een rivaal – probeert om zo veel mogelijk beestjes met superkrachten te vangen. De trainers die de zeven gyms bestieren moet je ondertussen verslaan, zodat je jezelf straks meester mag noemen. Net zoals elke Pokémon-game die hiervoor kwam. Shield en zusje Sword mogen dan de eerste Pokémon-games zijn die gespeeld kunnen worden op een spelcomputer en dus op een tv-scherm, inhoudelijk zijn de verschillen met hun voorvaderen klein.

Ja, er zijn wat aanpassingen doorgevoerd, zoals Dynamaxen, waarbij je een Pokémon een paar rondes lang groot en sterk kan maken, wat tactische variatie biedt. Je kan nu kamperen en met je knuffelbare beestjes spelen. Of een potje koken met het Curry-systeem. Als verzamelaarsgame ten top laat Shield je natuurlijk ook zoeken en experimenteren om alle mogelijke curryrecepten te vinden.

Pokémon Shield ziet er met zijn scherpe doch cartooneske graphics op een tv-scherm erg mooi uit, en de formule blijft prettig als altijd. Na een trage start zit het tempo er goed in. De wereld van Galar voelt af en toe wat klein aan, maar dat de helft van de inmiddels intimiderende lijst bestaande Pokémon niet in het spel zit, merkt de gemiddelde gamer niet. Toch kampt deze geruststellend voorspelbare, repetitieve formule nog steeds met een oud zwaktepunt: op een gegeven moment heeft iedereen behalve de rabiate verzamelaar het wel gezien.