Opinie

Ruige stad, klein hart

Lotfi El Hamidi

Multiculturele buurten staan in het algemeen bekend als zwak. Onveilig, vervuild, gebrekkige sociale cohesie en anonimiteit zijn de termen die naar voren komen bij onderzoeken naar wijken met een diverse demografische samenstelling. Dat is in een stad als Rotterdam geen uitzondering, en ook in mijn straat deels het geval.

In mijn eigen appartementencomplex merk ik daar gelukkig weinig van en ik mag in mijn handen knijpen met de buren die ik heb. Ik woon naast een Ethiopische statushouder, een zachtmoedige en hardwerkende man die met verschillende bijbaantjes een inkomen bij elkaar sprokkelt, en zondag braaf de ‘migrantenkerk’ bezoekt (ik stel voor dat we ook die kerken voortaan gewoon kerk noemen).

De Marokkaanse buurvrouw brengt regelmatig heerlijk eten langs, en dat waardeer ik zeer, al is er wel de ongeschreven regel dat je geen lege borden teruggeeft, dus is het altijd weer een uitdaging om net zo’n lekker gerecht terug te schenken. En tot voor kort woonden er ook Polen die ik zelden zag, want die waren – cliché, maar waar – de hele tijd aan het werk.

Zo onopvallend als de Polen al die tijd waren, zo geruisloos vertrokken ze eerder dit jaar. Wie worden de nieuwe buren, was de spannende vraag. Met buren moet je maar geluk hebben, zeiden mijn ouders altijd. Eén aflevering van De Rijdende Rechter en ik snapte die uitspraak meteen.

Want je zult maar asociale buren hebben die onverbeterlijk zijn. Of buren die juist bij het minste geringste beginnen te klagen omdat jouw kinderen, nou ja, kinderen blijken te zijn, of vanwege de ‘vreemde’ luchtjes in het portiek.

Maar de nieuwe buur was een twintiger, een vriendelijke man die zich netjes voorstelde en sindsdien altijd groette en tijd maakte voor een praatje. Een ex-marinier, die er topfit uitzag. Hij werkte ploegendiensten als sjorder, containers vastzetten in de Rotterdamse haven. Intussen leerde hij zijn vriendin kennen waar hij praktisch mee samenwoonde. Het leven leek hem toe te lachen.

Dus toen ik het bericht vorige week langs zag komen over een dodelijk bedrijfsongeval in de haven dacht ik niet aan mijn buurman. Totdat ik zijn moeder tegenkwam in het portiek en zij het vreselijke nieuws deelde over haar omgekomen zoon. Wat zeg je dan tegen een moeder die zojuist de nachtmerrie van elke ouder meemaakt?

Maandag, op de dag van zijn uitvaart, brachten havenwerkers op de Tweede Maasvlakte een laatste eerbetoon aan de overleden sjorder, door de hijskranen twee minuten in dezelfde positie te zetten. Een prachtig, ontroerend gebaar. En ook de buren delen hun oprechte medeleven met de nabestaanden. Deze stad kan hard zijn, maar in dit soort gevallen laten de inwoners zich van hun beste kant zien. Geen onderzoek dat daar tegenop kan.

Lotfi El Hamidi (L.ElHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.