Recensie

Recensie Strips

Macabere strip over sjoemelende kunsthandelaar

Strip In haar nieuwe graphic novel Cassandra Darke schetst Posy Simmonds het beeld van een frauduleuze galeriehouder die tot de ontdekking komt dat het leven meer is dan reputatie en egoïsme.

Cassandra Darke sjoemelt met onrechtmatige kopieën van sculpturen en valt door de mand.
Cassandra Darke sjoemelt met onrechtmatige kopieën van sculpturen en valt door de mand. Afbeelding uit ‘Cassandra Darke’

Net als in haar twee voorgaande graphic novels, Gemma Bovery en Tamara Drewe, vertelt de op en top Britse Posy Simmonds (1945) het verhaal van een gemankeerde, gedoemde heldin. Cassandra Darke is een egoïstische kunsthandelaar op leeftijd die haar eenzaamheid pareert met een weinig flatteus mensbeeld. Ze moet niet veel hebben van collega’s, familie en kunstkopers; hun zelfgenoegzame mening is haar een gruwel. Over die laatste groep zegt ze onomwonden: „Ik spuug op ze, op hun onwetendheid, hun vulgaire gedrag, hun hebzucht.”

Pagina uit ‘Cassandra Darke’

Deze vermogende mevrouw Darke gaat in haar minachting zo ver dat ze sjoemelt met onrechtmatige kopieën van sculpturen, nota bene van een bevriend kunstenaar die even daarvoor is overleden. Het kunstwereldje is klein en ze valt genadeloos door de mand. Ze raakt uit de gratie, verliest haar inkomen en verhuurt noodgedwongen haar kelderetage aan Nicki, de dochter van haar ex-man, die haar per ongeluk opzadelt met een veel groter probleem: iets met een pistool, onfrisse lui en misschien zelfs een lijk.

Allemaal leuk en aardig, die spannende verhaallijn, maar wat Cassandra Darke als graphic novel en personage zo geweldig maakt, zijn de innerlijke monologen van Darke: eindeloze, scherpe verhandelingen die onvrede, geloof in de eigen superioriteit en een compleet gebrek aan medeleven verraden. Simmonds laat een groot deel van het verhaal spelen tijdens de warme kerstdagen, wat de gekwelde heldin nog ontoegevender maakt. De auteur verpakt dat in kleine observaties en terloopse zinnetjes: „Ik vertrouwde haar dermate dat ik haar zelfs kleingeld en de huissleutels meegaf als ze boodschappen deed.”

Dat het verhaal ondanks de scherpe satire toch iets van zachtheid heeft, komt doordat Simmonds haar pagina’s uitwerkt in potlood, in gedempte kleuren. Het maakt haar personages genadiger. Bovendien kent het album geen klassieke stripopmaak. Simmonds kiest meestal voor getypte lappen tekst die de pagina’s de uitstraling van een geïllustreerd boek geven, wat het geheel minder dwingend maakt.

Simmonds houdt van antihelden uit het hogere milieu. Daarbij past een vorm van humor die soms bijt, maar nooit vals is. Cassandra Darke is een gelaagde graphic novel waarin Simmonds een prachtig evenwicht vindt: macaber en hilarisch, met een hoofdpersoon om stiekem van te houden.