Recensie

Recensie Film

De helaasheid der kerstdagen

Tragikomedie In ‘Echo’ schetst Rúnar Rúnarsson met fijnzinnige taferelen de periode rond de feestdagen in IJsland.

De taferelen in ‘Echo’ van Rúnar Rúnarsson zijn niet helemaal realistisch, maar echt absurdistisch zijn ze ook niet.
De taferelen in ‘Echo’ van Rúnar Rúnarsson zijn niet helemaal realistisch, maar echt absurdistisch zijn ze ook niet.

De IJslandse regisseur Rúnar Rúnarsson heeft met Echo een originele decemberfilm gemaakt. Met losse scènes vangt hij het dagelijks leven rond de jaarwisseling in het dorpse Reykjavik; steeds in één take gefilmd en vanuit een vast camerastandpunt. Dat levert scènes op van een hoogoplopende ruzie over politiek rond de kerstboom; stevig roddelen bij de kapper; het kerstspel van schoolkinderen, dat nog net te zien is achter de muur van mobieltjes van de ouders. Meestal niets wereldschokkends; net het leven zelf.

De taferelen zijn niet helemaal realistisch, maar echt absurdistisch zijn de scènes ook weer niet. Rúnarsson beweegt zich precies op de dunne lijn daartussen. Sommige kleine scènes zijn levende schilderijen. Rúnarssons oog voor compositie en kleur is sterk.

Veel van de scènes zouden zich vrijwel overal kunnen afspelen; ook IJsland kent lange wachtrijen bij de voedselbank en vluchtelingen die nergens terechtkunnen. Maar de kijker komt ook nog het een en ander te weten over de mores van IJslanders rond de feestdagen: zo komt de kwestie voorbij of het wel of niet ethisch te verantwoorden valt om walvisvlees te serveren bij het kerstdiner. Ook daar valt in families flink over te bakkeleien rond de feestdagen. Wie een drukkend besef van de helaasheid der dingen maar moeilijk kan onderdrukken in december, zal de fijnzinnige weemoed van Echo kunnen waarderen.