Brieven

Brieven 9/12/2019

onderwijs

D66 de onderwijspartij?

Prima dat de werkdruk voor onze collega’s in het wetenschappelijk onderwijs (wo) aangepakt gaat worden, maar het probleem van de werkdruk speelt ook bij docenten in het hbo (Onderwijsminister Van Engelshoven: miljard extra nodig voor universiteiten en hogescholen, 3/12). Waarom daar geen woord over? Natuurlijk spreekt het wo meer tot de verbeelding, maar daar neemt de werkdruk met name toe door de grote toestroom van buitenlandse studenten die gelokt worden met relatief lage collegegelden en Engelstalige masters. De aantrekking van extra, buitenlandse studenten, gaat ten koste van kwaliteit van de opleiding. Er ontstaan capaciteitsproblemen en de reeds genoemde werkdruk neemt verder toe. Bovendien is er nogal wat onderwijsgeld met deze buitenlandse werving gemoeid. Daar moet iets aan gebeuren. Ingrid van Engelshoven (Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, D66) en de Tweede Kamer moeten de hoge werkdruk en overbezetting aanpakken, in plaats van het probleem voor zich uit te schuiven. Nu stapelen de problemen zich in diverse sectoren van het onderwijs op. Erg jammer voor een onderwijspartij.


Hbo-docent en fractievoorzitter D66 Heerlen

Philip Huff

Geboortejaar, zondebok

In ons van tribalisme vergeven tijdsgewricht heeft Philip Huff een nieuwe identiteit in de schijnwerpers gezet, die van de generatie (En nu zijn wij de meest egoïstische generatie, 30/11). Als niet-boomer voelt hij zich ernstig achtergesteld. In de politiek geldt het spelen op identiteit als een beroep op autoriteit. Huff spreekt met de morele autoriteit van de onderdrukte: ik ben wie ik ben, dat verklaart mijn opvattingen en maakt ze tot waarheid. Uit de vele reacties (Wat vinden de boomers zelf van Philip Huff?, 4/12 bijvoorbeeld) blijkt dat zijn betoog serieus genomen wordt, zoals vaak wanneer iemand in Nederland de slachtofferrol op zich neemt. Ik vind het steeds ingewikkelder worden. In het publieke domein moet je tegenwoordig rekening houden met gevoeligheden door huidskleur, gender, afkomst, woonplaats (grachtengordel of Duindorp), het (on)gehoord Nederlander zijn, etc. Nu komt het geboortejaar er ook nog bij. Hoe overzichtelijk was het leven vroeger, toen er slechts drie zuilen waren en één zondebok (de communisten).

Decennium

Verkeerde telling

Er worden recent nogal wat overzichten geboden op het decennium dat achter ons zou liggen (Een terugblik op het decennium: de film van 2010 tot nu, 4/12). Maar wie zich realiseert dat ons tientallig stelsel gaat van één tot en met tien, en dat het tweede tiental (decennium) dus loopt van elf tot en met twintig, begrijpt welke fout gemaakt is. Strikt genomen is 2010 tot en met 2019 niet het tweede decennium van de eenentwintigste eeuw. Pas eind volgend jaar, 2020, ronden we het deze week genoemde tweede decennium af.

Concert

Een puntig ritme

Dat er geen recensie van het volledige Sibelius Festival van het Rotterdams Philharmonisch Orkest van afgelopen weekend in NRC verscheen, was te verwachten. Ook de Sacre du Printemps en de Sjostakovitsj Symfonie VIII waren eerder al onvoldoende reden voor een bezoek aan de Rotterdamse Doelen. Toen er zondagmiddag drie (!) symfonieën werden uitgevoerd, kwam er gelukkig wel een recensie. Maar helaas... De recensent hoorde een zoekend orkest dat weinig vond. Hij moet op de slechtste stoel in de zaal hebben gezeten. Jammer voor hem, want ik hoorde het anders. Een dirigent die veel subtiele nuances in tempi en frasering aanbracht in de mooi ademende muziek. Onder het van veel uitvoeringen al bekende Finse sneeuwlandschap bleek een diepgaand, roerig en divers emotioneel leven schuil te gaan dat door het orkest werd voorzien van puntige ritmes, een donkere, gelaagde strijkersklank of homogene blazersgroepen. Dat Saraste een specialist is in deze muziek bleek ook uit het feit dat hij alle drie de symfonieën uit het hoofd dirigeerde. Hulde aan deze topprestatie van orkest en dirigent; ze kregen een staande ovatie. Hopelijk blijft de recensent zelf niet te lang zoeken naar een betere plaats...


musicoloog