Recensie

‘Guilty until proven’ blijft aan de oppervlakte

Recensie In ‘Guilty until proven’ werpt Orkater/Sir Duke de vraag op hoe rechtspraak functioneert. Maar tot een prikkelende uitwerking van dat idee komt het niet.

In ‘Guilty until proven’ maken gesprekjes een gezochte indruk.
In ‘Guilty until proven’ maken gesprekjes een gezochte indruk. Foto Ben van Duin

In de gymzaal hangt een lijk in de touwen. Het is de gymleraar, die wordt ontdekt aan het einde van een schoolfeest. De conciërge gebiedt de vier nog aanwezige mensen, drie collega’s en een leerlinge, om niet de politie in te schakelen en het lokaal niet te verlaten. Want, zegt hij, hij werkt al twintig jaar op de school.

Het is niet de laatste keer dat een gesprekje in ‘Guilty until proven’ van Orkater/Sir Duke een gezochte indruk maakt. In dit zelfgeschreven stuk wil de groep de vraag stellen wie bepaalt wie er wel of niet schuldig is aan een misdaad en wie er recht spreekt. Die vraagt vereist een doordachte omgang met de voor de hand liggende antwoorden (de wet, de rechter), maar in deze ‘whodunnit’ ontbreekt het geheel aan argumenten of een uitwerking die tot enige discussie zou kunnen leiden.

Vrij letterlijk

Sterker nog, aan het einde van het stuk wordt de kwestie vrij letterlijk door één van de aanwezigen aan de orde gesteld en daarmee is de kous af. Tegen die tijd krijgen de vier potentiële verdachten in het magere verhaaltje een pasklaar motief. Het idee is dat de vermoorde man een misdaad zou hebben begaan. Is dat reden voor eigenrichting? Bij gebrek aan dialoog of tegenspraak valt dit beoogde moreel dilemma plat op de grond.

Regisseur Nita Kersten krijgt geen lijn in de voorstelling. Scènes worden zonder reden nog een keer gespeeld en te pas en te onpas worden er muzikale intermezzo’s ingelast. Er is een soundtrack die suspense moet suggereren, met als koddig dieptepunt het uitbarsten van onweer en bliksem. Ook de acteursregie laat te wensen over: er wordt overdadig geschreeuwd en geen personage weet enig mededogen te wekken.

De moraal kan een grijs gebied zijn, maar ‘Guilty until proven’ heeft de bezoeker op dat punt niets te bieden.