De ‘schoolstress’ van Wisanne van Nielen bleek lymfeklierkanker te zijn.

Foto Khalid Amakran

Interview

Wisanne (16): ‘Van de eerste chemo’s was ik heel ziek’

Jong! In de rubriek Jong! vertellen pubers over zichzelf, de wereld en elkaar. Deze week Wisanne Nielen (16). Aanmelden: pubers@nrc.nl.

Musicalacademie

„Ik neem altijd overal tekenspullen mee naar toe. Als ik iets zie, een leuke auto of zo, kan ik het tekenen op mijn eigen manier. Of ik zie een vorm en maak er een voorwerp van. Ik hou ook erg van zingen en pianospelen. Ik zit op musical-les en heb me ingeschreven voor de Nederlandse musicalacademie in Arnhem. Daar kom je niet zomaar in, ik ben hard aan het oefenen. Als het niet lukt wil ik naar een opleiding voor acteren of fotografie.”

Hodgkin

„Halverwege de tweede ben ik heel ziek geworden. Ik was moe, benauwd, depressief, ik dacht dat ik dood zou gaan. Dat was ook zo, achteraf gezien. Maar iedereen dacht eerst dat het door de schoolstress kwam. Ik deed toen nog mavo/havo, best hoog. Op een gegeven moment werd er een foto gemaakt van mijn borstkas en daar kwam uit dat er een tumor zat. Ik moest meteen naar de intensive care. Vier dagen later kreeg ik te horen dat ik lymfeklierkanker had, de ziekte van Hodgkin. Ik moest even zuchten. Daarna was mijn eerste gedachte: het komt wel goed en dat heb ik altijd gehouden. Ik heb ook niet gehuild, dat kon ik niet.”

Help, mijn man is klusser

„Van de eerste twee chemo’s was ik enorm ziek. Je voelt je heel slap, als je íets doet moet je al overgeven. We hadden een ligbed gekocht en midden in de kamer gezet. Ik had altijd mensen om me heen, dat wilde ik graag. Mijn opa en oma, vriendinnen. Daar kon ik mee praten en die konden mijn hand vasthouden als ik veel pijn had, erg fijn. Ik sliep veel en keek naar grappige films en stomme tv-programma’s. Help, mijn man is klusser: dat mensen zich dáár druk over maken. Ik tekende ook, van alles en nog wat. Soms heb je geen zin om iets te maken, dan ging ik mandala’s kleuren. Daarbij hoef je nergens aan te denken. De laatste chemo was 24 september 2018. Het gaat nu weer hartstikke goed. We gaan ervan uit dat het niet terugkomt. Over vijf jaar hoor ik of ik echt schoon ben.”

Buurvrouw

„Mijn ouders merkten aan mij dat het goed zou komen en daarom vertrouwden zij er ook op, al vonden ze het wel eng. Ik ben heel trots op ze dat ze dat zo hebben gedaan. Dat ze zich niet anders zijn gaan gedragen. Ze hebben ook niet veel gehuild. Soms wel – als het nodig was. Dat is ook prima. Alles verandert, je weet niet wat er gebeurt. Eén keer moest ik zelf echt huilen: toen ik mijn buurvrouw moest vertellen dat ik ziek was. Na een nacht op de IC moest ik alleen haar nog bellen. Zij is 43, wij hebben een speciale band. Zij is altijd heel open, je voelt gelijk als er iets is. Ik belde en zodra ik haar stem hoorde moest ik heel erg huilen. Je voelt dan dat iets in je hart komt. Zij ook. Je voelt echt dat je veel voor iemand betekent, dat je van elkaar houdt.”