Brieven

Brieven

Foto OLAF KRAAK / ANP

Het artikel Onze pubers zijn wéér slechter gaan lezen (4/12) zal weinig mensen verrassen. Maar er is een groter plaatje: in onze cultuur verdwijnt het geschreven woord als primaire informatiedrager naar de marge. Als studenten een antwoord zoeken, zoeken ze liever een filmpje dan tekst. De onderzoeksresultaten gelden waarschijnlijk net zo goed voor volwassenen. Als ik een autostoeltje in de auto wil zetten, zoek ik ook liever eerst op YouTube. Dat is sneller dan de handleiding lezen. Ik probeer de liefde voor geschreven taal over te dragen op mijn hbo-studenten, maar ik weet niet goed hoe ik aan moet sluiten bij iets wat niet te keren is. Dat taalvaardigheid voor een functionerende samenleving cruciaal is, lijkt mij evident. Hoe is het gesteld met het vermogen van pubers en volwassenen om zich precies uit te drukken? En kan het dat de bijbehorende luistervaardigheid óók afneemt? Dan hebben we als samenleving echt een probleem. Hoe kunnen we het taalvaardigheidsonderwijs beter laten aansluiten bij het gedrag dat de meesten van ons vertonen? Hoe kunnen we het onderwijs meer beeldcultuurgericht inrichten, zonder oppervlakkig te worden? Ik vrees dat het antwoord niet van mijn generatie komt: te gehecht aan het geschreven woord. Ik vestig mijn hoop op diegenen die opgroeien in de beeldcultuur, diepgang niet schuwen én hart hebben voor de essentie van ons onderwijs: bevorderen dat we in vrede samen kunnen leven.