‘Alles wat je wil, kan je bereiken’

Spitsuur Hans Bos (62) en Petra van de Logt (46) wonen in Laren, maar verblijven de helft van het jaar in Italië, waar ze een gastenhuis voor twaalf personen runnen. „Hans wou een hobby en we hebben werk gekregen.”

Petra over de Marken: „We zijn verliefd geworden op deze streek.”Hans: „Het authentieke, het ongerepte. Mensen zijn nog vriendelijk.” Petra: „Het is een soort Twente, daar gaat het ook niet om de buitenkant.”
Petra over de Marken: „We zijn verliefd geworden op deze streek.”Hans: „Het authentieke, het ongerepte. Mensen zijn nog vriendelijk.” Petra: „Het is een soort Twente, daar gaat het ook niet om de buitenkant.” Foto’s David Galjaard

Hans: „Ik ben opgegroeid in een tuinbouwgebied ten noorden van Rotterdam. Mijn vader was glastuinder. Ik wilde vlieger worden en gaf me na mijn gymnasium op voor de opleiding tot beroepsofficier bij de luchtmacht. Dat is de zwaarste keuring die er is, maar tot mijn eigen verbazing rolde ik overal doorheen. Ik ben naar de KMA gegaan, richting bedrijfskunde. Drie maanden voor ik naar Canada zou gaan om te leren vliegen, vroeg ik mezelf af: is dit echt wat ik wil? Nee. De sfeer, de cultuur, het machogedrag, het ging me steeds meer tegenstaan. Ik wist inmiddels wel wat ik wilde studeren: psychologie. Mijn oude schooldecaan zei: je kunt binnen de luchtmacht ook overstappen naar personeels- en organisatiewetenschappen. Mijn vrienden zeiden: je bent hartstikke gek. Maar dat heb ik gedaan.”

Petra: „We zijn in november twintig jaar samen. Ik was zijn secretaresse, uitzendkracht, toen de vonk oversloeg.”

Hans: „Ik werkte toen bij een energiebeheerbedrijf. Officieel was ik nog getrouwd, maar ik lag in scheiding.”

Petra: „Ik was net klaar met mijn opleiding maatschappelijk werk.”

Hans: „Ik dacht eerst: leuk bescheiden Twents meisje. Later bleek er veel meer achter te zitten. Petra kan goed vragen stellen, heel open en onbevangen.”

Petra: „Hans zegt altijd: alles wat je wil, kan je bereiken. Hij bood me de kans om een beroepskeuzetraject te doen. Ik kreeg een coach en die zei: wil jij geen moeder worden? Ik zei: ik wil heel veel, maar dat wil ik niet. Nu ben ik toch een soort superhuisvrouw in Italië, in die zin is het nog uitgekomen. Als alle appartementen vol zitten en we lopen ’s avonds nog een rondje over het terrein, denk ik wel eens: alle kinderen zijn thuis.”

Italië

Hans: „We hebben zes appartementen voor in totaal twaalf personen in de Marken, een streek in Italië. Alleen volwassenen zijn welkom. We zitten op zo’n mooie plek – met zo veel rust, dat is bijna spiritueel.”

Petra: „Gemiddeld blijven gasten tien dagen. We bieden een aankomstmaaltijd aan, lasagne, en een keer in de week een pizza-avond. Verder koken mensen zelf. In Italië is Hans de reisleider en van het entertainment. Hij gaat canyoningen met de gasten.”

Hans: „Maar we laten de mensen vrij. Sommige mensen willen gewoon een stadje bekijken en verder geen gedoe. Wel bieden we iedere ochtend vers brood aan. ’s Avonds gooien we meel, water en olijfolie in de broodbakmachine. ’s Ochtends kwart over acht gaat er een belletje af en kunnen mensen hun brood op komen halen in de bibliotheek. Petra zet de broden daar klaar.”

Petra: Daarna ga ik wandelen met de hond.”

Hans: „Ik maak ontbijt voor ons zelf en vis de blaadjes uit het zwembad.”

Petra: „Ik doe alles wat te maken heeft met boekingen en administratie. Mensen worden wakker, komen kletsen.”

Hans: „Als er nieuwe gasten komen, maken we de appartementen schoon. We bereiden vast de lasagne voor.”

Petra: „Ik doe het snijwerk. Hans maakt de smaak. We hebben bergen was, strijken de lakens. Schoonmaken doen we ook zelf.”

Hans: „We hebben een mooie verdeling. Petra doet de bad- en de slaapkamer, dat vindt ze fantastisch, haha.”

Petra: „Pfff, ik haat schoonmaken. Hans heeft leren schoonmaken in dienst, die kan het ook veel beter dan ik.”

Hobby en werk

Hans: „Ik had vanuit de luchtmacht nog het idee dat ik op mijn 55ste met de vut zou gaan.”

Petra: „Zo heb je mij ook gelokt. Nou, dat is niet gelukt.”

Hans: „Haha. Toen ik 40 werd, dacht ik: shoot, straks ben ik 55 en wat dan? Ik wil niet achter de geraniums gaan zitten. Petra zei meteen: ik ga niet naar het buitenland.”

Petra: „Ik ben een echte Twentse en heel erg aan mijn moeder en zus gehecht. Dat vind ik ook heel moeilijk, hoor, nog steeds. Maar tijdens vakanties stonden we steeds vaker te fantaseren bij ruïnes.”

Hans: „Op een gegeven moment waren we in de Marken, zagen de zon ondergaan, keken elkaar aan en dachten: dit is het.”

Petra: „We zijn verliefd geworden op deze streek.”

Hans: „Het authentieke, het ongerepte. Mensen zijn nog vriendelijk.”

Petra: „Het is een soort Twente, daar gaat het ook niet om de buitenkant. Ik Vertrek, dat televisieprogramma, hebben we heel veel gekeken. Het is ons ook allemaal overkomen. Al snel werd het voor mij fulltime werk.”

Hans: „Een voorbeeld. We zaten met de architect en die vertelde ons dat er een standaard septic tank op het terrein moest komen. Vervolgens kwam de vergunningaanvraag terug. De provincie zei: nee, dat kan helemaal niet, jullie zitten in een beschermd natuurgebied en jullie moeten een uitgebreid systeem hebben. Zo eindigde de teller op 45.000 in plaats van 22.000 euro. Zo gaat dat in Italië.”

Petra: „’s Avonds kijken we samen tv. Hans is meestal ‘de baas’ van de televisie. Ik kijk gezellig mee.”

Hans: „Journaal, Nieuwsuur, Pauw.”

Petra: „Ik vind het heel ontspannen om aan het einde van de dag even een uurtje af te schakelen met TLC.”

Hans: „Aan het eind van de zomer voel je wel dat je nooit echt weekend hebt gehad.”

Petra: „Hans wou een hobby en we hebben werk gekregen. Ik moest echt wel wennen aan de verantwoordelijkheid. Ik ben altijd meer een volger geweest. Maar omdat ik meer tijd had om naar Italiaanse les te gaan, sprak ik de taal beter en doe ik vaker het woord.”

Hans: „Petra is van nature gewoon veel te bescheiden. Straks ben ik eerder dood en moet jij ook verder. Je moet gewoon af en toe een zetje hebben.”

Petra: „Ik dacht: ik ondersteun hem. Maar het is veel meer geworden dan dat. Alles wat ik eng vind, wil ik liever niet doen, maar zo leer je.”