Recensie

Recensie Muziek

King Arthur klinkt elke keer iets hemelser

Zo’n vijftien jaar voordat Georg Friedrich Händel Londen veroverde met zijn Italiaanse opera stierf de Brit Henry Purcell. Hij was nog maar 36 en had niet – zoals Mozart – bij zijn vroege dood zijn muzikale beloften vervuld. Zijn Dido and Aeneas, The Fairy Queen en King Arthur wezen op een mooie loopbaan in het muziektheater, maar die kunst had, in wedijver met Händel, verder kunnen bloeien.

Dat bewijst zijn prachtige King Arthur door het Gabrieli Consort, dat al ruim twee decennia dit door de tijd versplinterde werk met voortschrijdend inzicht onderzoekt en vertolkt. Elke keer weer iets mooier, ijler en hemelser ook, lijkt het wel. Dirigent Paul McCreesh, zijn musici en de zangers schilderen heldere blauwe luchten, waarin Purcells genie kan oplichten. Luisterend naar deze King Arthur bekruipt je een gevoel van spijt dat zijn ster zo kort aan het firmament stond.