Recensie

Recensie

Deze Porsche heeft geen ander doel dan aandachttrekkerij

Autotest De Cayenne Coupé is een fabuleuze auto, vindt , maar de fiets heeft de toekomst.
Porsche Cayenne Coupé
Porsche Cayenne Coupé Foto Merlijn Doomernik

Als alle statussymbolen zijn Porsches barometers van de tijdgeest. In barre tijden zijn ze bron van afgunst, in vette jaren de door aspirant-succesnummers bewonderde brevetten van geslaagdheid. In het huidige, post-materialistische tijdperk raakt de auto als lustobject weer langzaam uit de gratie. Bij jonge hoogopgeleiden verschuiven de prioriteiten naar studieschuldsanering en de worsteling met woonlasten waarvan de huisjesmelkers Porsches financieren. De middenklasse is voorgoed veroordeeld tot Peugeots en Kia’s. Het respect voor rijkdom is sinds de voetbalmiljonairs en vloggers omgeslagen in meewarigheid of pure afkeer. Aan nieuw geld kleeft de geur van doorgeslagen marktwerking en stupide gemakzucht. Tegen een bal trappen, in een microfoon seksistische haattaal brullen of stompzinnig vloggen over je privéshit levert jongens en meisjes die de tafels nauwelijks kunnen opzeggen Lamborghini’s en Rolls-Royces op, terwijl de nette burgerij óf tandenknarsend tweedehands óf zichtbaar deugdelijk elektrisch rijdt. Als statusdrager kan de monster-suv in de prullenbak. Ik zie het. De Porsche Cayenne Coupé valt niet op. Waar ik ook ga, niemand kijkt op of om. Niet bij de supermarkt, niet in de Amsterdamse binnenstad, niet in mijn Drentse schuilhaven. Zijn effect lijkt uitgewerkt.

Zorgenkind

Intrigerend. Een auto met 550 pk, 22 inch velgen en een prijskaartje van 233.000 euro dient geen ander doel dan aandachttrekkerij. In de eerste jaren van mijn autorecensentschap werd je in zo’n Porsche gek van de aandacht. Je kon je kont niet keren of er stond een spotter voor je neus met de bekende vragen; hoeveel pk’s, wat kost dat nou of, als het minderjarige kijkers betrof, de vraag of ze misschien even mochten plaatsnemen. Is Nederland te rijk geworden, rijden er te veel Cayennes rond, is wegkijken het lijdzame verzet van de gewone mens tegen fout geld? Ik begin te vrezen dat het volk waarvoor de show bedoeld was het wel heeft gezien.

De Cayenne is het zorgenkind geworden waarvan iedereen zegt: daar kun je echt niet meer mee aankomen. Vroeger zeiden de rancunelijders: patser. Nu intervenieert de corrigeercultuur met CO2-shaming. Om dat een beetje goed te maken heb ik me voorgenomen 1 op 10 met hem te rijden. Het is de wens natuurwetten te tarten die Porsche zelf vermorzelde door een oversekste vrachtwagen 286 kilometer per uur te laten halen. Dat spaarexperiment wordt de taaiste opdracht sinds mijn hopeloze poging een gesprek te voeren met de wonderlijke meesterpianist Jevgeni Kissin. De eerste kilometers rijdt het beest 1 op 4 bij een CO2-uitstoot van ver boven de 200 gram per kilometer. Pas na 130 kilometer merkonwaardig sukkelen noteert de boordcomputer eindelijk het streefverbruik. Tenslotte haal ik 1 op 10,2, een record dat niemand zal verbeteren. Daarmee verdien ik de wereldcup voor harde actie tegen de klimaatopwarming.

Ach, wat is snelheid nog? In de testweek speelt het lot mij een elektrische fiets in handen. Een knalrode Gazelle Ultimate met een actieradius van 150 kilometer en een trekkracht van 50 newtonmeter, weinig minder dan de eerste VW Kever. Het is geen helmplichtige speed pedelec, maar bij het stoplicht is hij met zijn enorme acceleratievermogen de Porsche onder de tweewielers. Ik haal hem in Groningen op bij het Gazelle Experience Center en rijd de 27 kilometer naar huis in 1 uur en 1 minuut, gemiddeld 27 km/u dus, best netjes voor een corpulente vijftiger. Een dag later moet ik bij de Gazelle-dealer in de buurt zijn, zelfde afstand. Ik neem de Porsche. Dat gaat niet zonder slag of stoot. De verkeerssituatie in Groningen is door de werkzaamheden aan de Ring randstedelijk chaotisch. Wegens de afsluiting van een stuk rondweg moet het autoverkeer dwars door de stad, wat enorme vertragingen oplevert. De rit duurt drie kwartier. De fiets kost 3.300 euro. Voor zijn kwartier tijdwinst betaalt de Porsche-rijder dus 230.000 euro toeslag. Heus, zo absurd is de vergelijking niet. Vaker en vaker klok ik in de auto snelheidsgemiddelden die ik op een kwieke fiets ook had gehaald. Porsche heeft hem trouwens zelf al uit de markt geprezen. Met de komst van de Cayenne Plugin Hybrid, 680 pk, en de elektrische Porsche Taycan, 530 tot 760, is hij vanaf heden museaal.

Deze Cayenne rijdt, kortom, zijn laatste ronden tegemoet. Een fabuleuze auto, maar de fiets heeft de toekomst. Zelfs de Taycan zal het in de dichtslibbende urbane zones, waar hij door niemand wordt gezien, tegen de e-bike afleggen. Wat een tijd.