Recensie

Recensie Muziek

Er is verstilling en er mag gedanst worden

De Britse electronica-muzikant Sam Shepherd (34), alias Floating Points, speelt live soms in zijn eentje en soms met een orkest. Net zo uiteenlopend zijn de stemmingen op zijn nieuwe, tweede album Crush. Na afloop van een tournee van het dromerige electronica-trio The XX, waar hij als voorprogramma improviseerde op zijn synthesizers, ontwikkelde Shepherd de ideeën voor dit album. Verdwenen is de Fender Rhodes piano, die prominent klonk op Elaenia (2015). Nu bouwt Shepherd een stad van klanken op basis van bliepende en bubbelende synthesizers. Ze schrapen, zwiepen of geven doffe klapjes, en zwellen aan tot grote vormen van klank, als gebouwen waar autowegen langs razen. Het warme klankontwerp is altijd origineel zoals de schrille keyboards verstrengeld met kabbelende, harpachtige loopjes. Er is verstilling en er mag gedanst worden, op de golf van ritme die onverwacht opdoemt in ‘Last Bloom’ en ‘LesAlpx’, bijvoorbeeld.