Recensie

Ode aan Ramses Shaffy soms onverstaanbaar goed

Recensie Verschillende artiesten zongen chansons van Shaffy met het Metropole Orkest in het Concertgebouw, waar de akoestiek enigszins te wensen over liet.

Het Metropole Orkest bracht met Jenny Arean en Janne Schra en andere artiesten chansons van Ramses Shaffy
Het Metropole Orkest bracht met Jenny Arean en Janne Schra en andere artiesten chansons van Ramses Shaffy Remko de Waal

Het fijne aan chansons is dat de teksten vaak echt ergens over gaan. De levenswijsheden van Ramses Shaffy, verpakt in talige pennenstreken, soms met enkel klanken en af en toe gegoten in een verhaal met kop en staart, vragen daarom concentratie. Dinsdagavond bracht het Metropole Orkest in samenwerking met het Ramses Shaffy Fonds Voor Jonge Kunstenaars, zangers Jenny Arean, Janne Schra, Jeangu Macrooy, Lucas Hamming, Maarten Heijmans en fluitist Thijs van Leer in het Concertgebouw een ode aan Shaffy. De artiest overleed tien jaar geleden.

Versterkte zang bleef hangen

Bekende maar ook flink wat onbekendere liedjes kwamen voorbij.

Vooral bij die laatste groep was het vervelend dat de akoestiek vrij beroerd was in het Concertgebouw. Op het balkon, maar volgens bezoekers ook in andere delen van de zaal, bleef de versterkte zang ergens in de lucht hangen, waren teksten niet te verstaan en was de zeggingskracht van te veel liedjes daarom laag. Om de onbekendere nummers te kunnen volgen had je zelfs een tekstboekje nodig en dat had niet iedereen gekocht.

Jammer, want de momenten waarop het Metropole Orkest zachter speelde en de zangers wel goed verstaanbaar waren, kwamen wel aan. Bij ‘We leven nog’ hoorde je de veelzijdigheid van Janna Schra’s stem. Grappig hoe haar klank lijkt op die van Jenny Arean: laag, zwaar en krachtig met een zilverachtig randje. Maar ze zingen allebei met een ander temperament: Schra achteroverleunend, Arean puntig. Jenny Arean was de ster van de avond omdat ze het repertoire van Shaffy als een kameleon aantrok. Haar stem klonk soms ironisch, soms vol levenslust: helemaal gekleurd naar de teksten van het lied.

Ramses’ jubelenthousiasme

Ramses zelf had vaak een fijne urgentie in zijn zang. Alsof hij op het randje van uitbarsten van jubel of verdriet stond, maar dat perfect onder controle had. Heijmans pakte dat enthousiasme ook een aantal keer in zijn optredens. Jeangu Macrooy en Lucas Hamming hebben geen Ramses-sound maar creëerden samen in duetten een plezierige dynamiek. Macrooy’s ‘We zullen doorgaan’ swingde de pan uit.

Aan de artiesten en het orkest lag het dus niet. Maar zoals een bezoeker op het toilet na afloop zei: ‘de akoestiek is hier beter dan in de zaal.’