Opinie

Overtollig welvaartsvet

Marcel van Roosmalen

Omroep Powned zond een paar jaar geleden een documentaire uit over ‘de bouwteams’ van Duindorp en Scheveningen. Het ging over wie met pallets de grootste vuurstapel kon maken, erg spannend voor vooral de hoofdrolspelers. Rutger Castricum was de welwillende verslaggever die het allemaal prachtig vond, maar voor de neutrale kijker was toen al wel duidelijk dat je deze Haagse traditie maar beter kon verbieden.

Alsof we naar een aangekondigde ramp keken.

Eigenlijk viel de vuurstorm op oudejaarsavond nog mee.

In Duindorp lijken ze dat alweer vergeten. Een deel van de inwoners daar wil maar niet begrijpen dat de hoogte van de vuurstapel een relatie heeft met de veiligheid. Omdat ze aan veiligheidsregels moeten voldoen heeft het comité dat de bouw van hun vuurstapel coördineert zich teruggetrokken, waardoor het er nu naar uitziet dat ze tijdens de jaarwisseling dus geen vuur mogen stoken.

En dus gaan groepen autochtone jongeren er nu ’s avonds en ’s nachts de straat op om brand te stichten. Je eigen wijk in brand steken omdat je geen vuur mag maken dat de stad bedreigt. Als je niet begrijpt dat dat niet kan rest de overheid niets anders dan de stok.

De onderbuik van Den Haag bevat meer overtollig welvaartsvet dan die van de meeste andere steden en dat is de schuld van bestuurders die uit angst voor de eigen bevolking jarenlang niets beters wisten te verzinnen dan het schuim naar de mond praten.

Ze gaven ze een vuur om te voorkomen dat ze – ook een van hun tradities – de stad kapotsloegen en als beloning stemmen ze nu massaal op partijen die het kiesvolk wijsmaken dat je als Hagenees iets bijzonders bent, of in ieder geval recht hebt op een overheid die doet wat jij wilt.

Voorkomen van overlast heet in Den Haag ‘het afpakken van een traditie’.

Op televisie verschenen figuren voor wie het maken van vuur veel te belangrijk was, en ook veel buurtbewoners die er begrip voor hebben dat je in de arm bijt van de hand die je slaat. Werkverschaffing zou een oplossing kunnen zijn, of anders gedwongen verhuizingen waarmee je de giftige sociale structuren ontmantelt, maar daar zijn in die gemeenteraad waarschijnlijk weinig voorstanders voor te vinden. Van het maken van vuurstapels die de woningen van dezelfde bewoners bedreigen wordt een groot deel dan weer wel enthousiast.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.