Recensie

Recensie Theater

Langzaam trekt de grauwsluier op in ‘Kiem’ van Conny Janssen

Dans In de prachtig vloeiende duetten schittert als altijd Janssens vermogen om warme emotionaliteit naar inventieve dans te vertalen. Maar het verloop van ‘Kiem’ is wel enigszins voorspelbaar.

‘Kiem’ van Conny Janssen Danst.
Kiem’ van Conny Janssen Danst. Foto Andreas Terlaak

Vastgenageld staan ze op een kluitje, blik omhoog, als vissen naar lucht happend. Het is een openingsbeeld waarmee Conny Janssen meteen de toon zet: dit zijn negen mensen in de klem, gevangen in het skelet van een slooprijp bedrijfsgebouw. Kleine rukjes van hoofd en schouder verraden een verlangen om uit hun benauwende bestaan in de hedendaagse prestatiemaatschappij te breken, weg van die dwingende mal, los van de groep, de vrijheid tegemoet.

Kiem is opvolger en tegenhanger van Broos, dat eerder dit jaar in première ging; een choreografie over de kwetsbaarheid van het leven, niet in de laatste plaats het imploderende leven van de hoogbejaarde. In Kiem zoekt Janssen, in een trage opbouw, juist de levensdrift en de veerkracht op en de menselijke wil die verzet biedt tegen de krachten die neerdrukken en tegenhouden. Voor een rasbeweger als Janssen begint de voorstelling dan ook opmerkelijk terughoudend; pas na een half uur trekt de grauwsluier in dans, licht en geluid enigszins op. Heel geleidelijk krijgen de bewegingen een grotere uitslag en dijt de actieradius uit, langzaam komt er dan tussen de vele synchrone groepsdansen meer ruimte voor het beklemde individu. In de prachtig vloeiende duetten schittert als altijd Janssens vermogen om warme emotionaliteit naar inventieve dans te vertalen.

Naarmate de choreografie meer ruimte en energie opeist, waaiert ook het strenge vierkant met zwarte snippers waarop de dansers bewegen steeds meer uit. De symboliek moge duidelijk zijn.

Misschien zelfs iets té. Kiem klopt van begin tot einde, maar dat maakt het verloop ook enigszins voorspelbaar. De aanzwellende dynamiek van de sfeerrijke soundscape van Budy Mokoginta en Mark Schilders, de gebaren van wegvegen en schoonspoelen, de braakliggende akker die langzaam op de achtergrond opdoemt als hoopvol perspectief – heel verrassend is de ontwikkeling niet. Daardoor is de spanning uit Kiem ook al voor het einde weggelopen.