Recensie

Recensie Film

Hand op reis in surrealistische thriller

Animatie In deze complexe surrealistische thriller gaat een hand op zoek naar zijn lichaam – dat van pizzakoerier Naoufel.

In ‘J’ai perdu mon corps’ doorkruist een dappere hand half Parijs om zijn lichaam terug te vinden.
In ‘J’ai perdu mon corps’ doorkruist een dappere hand half Parijs om zijn lichaam terug te vinden.

Het begint als surrealistische horror. Een hand ontsnapt uit de vriezer van een ziekenhuis, een oogbol rolt gezellig mee. De hand ontsnapt, het oog wordt geplet. Waarna de hand Parijs doorkruist op zoek naar zijn lichaam.

Dat lichaam is van een klunzige pizzakoerier met brilletje, Naoufel, maakt J’ai perdu mon corps al snel duidelijk. We zien flashbacks van zijn leven: een auto-ongeluk, opgroeiend met zijn moeder en koeionerende oudere broer. En hoe Naoufel valt voor de eenzame, afhoudende Gabrielle wanneer hij een pizza napolitana met extra uien bezorgt en met haar in gesprek raakt via de intercom van haar torenflat. Hij stalkt Gabrielle, wriggelt haar leven binnen.

Je bekijkt dat met het fatalistische besef dat Naoufel straks zijn hand verliest, zo niet zijn leven. Zijn verhaal wordt doorsneden door de odyssee van zijn dappere hand, die als clochard onder een brug slaapt of met ratten duelleert. Het geeft J’ai perdu mon corps de stuwkracht van een thriller, een surrealistische die zich in de finale overgeeft aan droomlogica. Want zoals dat surrealisme betaamt, staat elk droombeeld voor iets psychologisch: vliegen is bevrijding, een iglo (veilig) isolement, Naoufels hand zijn schuldgevoel en zelfhaat.

Lees ook een interview met Jérémy Clapin over ‘J’ai perdu mon corps’

Animator Jérémy Clapin sprokkelde in Cannes en elders prijzen bijeen met dit knappe en complexe filmdebuut; eenzaamheid, onthechting en dislocatie verkende hij in 2014 ook al in zijn korte film Skhizein. Hier koos hij voor een fraaie combinatie van klare lijn en soft focus: hoe dieper hij inzoomt, hoe realistischer het beeld wordt. Een uitnodiging om zelf in te zoomen; J’ai perdu mon corps geeft zijn personages op zo’n interessante manier diepte dat je na afloop blijft puzzelen. Waarvoor staat die paraplu? Die hijskraan? Zelf ben ik er nog niet helemaal uit, en zo hoort dat.