Recensie

Recensie Film

Kerstmis vol animatie en suikerstroop

Jeugdfilms Kerstmis kondigt zich nu al aan met vier jeugdfilms: 3D-animatie, een zoete kinderkerstfilm en het grappig cartoongeweld.

De familie Addams dacht naar een rustige buitenwijk te verhuizen maar stuit op verzet in ‘The Addams Family’.
De familie Addams dacht naar een rustige buitenwijk te verhuizen maar stuit op verzet in ‘The Addams Family’.

The Addams Family

De kerstvakantie nadert; met alleen deze week al vier jeugd- en familiefilms wordt het dringen in de bioscoop. De grootste titel deze week is The Addams Family, gebaseerd op de griezelparodie op het Amerikaanse kerngezin van cartoonist Charles Addams. Na een succesvolle serie speelfilms in de jaren negentig materialiseren Gomez en Morticia, oom Fester en butler Lurch ditmaal in 3D-animatie.

De frictie van hun alledaagse horror en de benepen buitenwijk blijkt het hoofdthema. In het onderhoudend begin verstoren boeren met fakkels en hooivorken de bruiloft van Morticia en Gomez. Het echtpaar botst tijdens hun vlucht letterlijk op butler Lurch en keert de wereld de rug toe in een verlaten spookgesticht te New Jersey. Maar vlakbij verrijst modelwijk Assimilation, waar de tirannieke Martha Steward-parodie Margeaux conformisme en pastelkleuren afdwingt, desnoods via trolacties op internet.

Centraal staan ditmaal zoon Pugsley en lijkbleke puberdochter Wednesday. Pugsley is bang te falen voor de sabel-muzurka, een soort initiatierite. Wednesday vindt een vriendin in Margeaux’ dochter, die zich als goth gaat kleden terwijl Wednesday haar ouders choqueert met My Little Pony en roze jurkjes. De Addams doen waarin ze goed zijn: grollen met spook, graf of guillotine. En ook al is de satire op de buitenwijk nogal oubollig, de vaart zit erin bij The Addams Family en bij vlagen valt er best om te grinniken.

Willy op de Onbekende Planeet

Frankrijk blaast tegenwoordig zijn partij mee in 3D-animatie, al kan Willy op de Onbekende Planeet qua beweging, mimiek en humor niet aan Californisch niveau tippen, alle snoepjeskleuren en dolle achtervolgingen ten spijt. De kleine ruimtevaarder Willy raakt gescheiden van zijn ouders en moet het op een exotische planeet zien te rooien met de wijsneuzige robot Buck en diens tubes broccolipuree. Als steenmonsters het duo een felgekleurde jungle vol giga-insecten en giftig fruit injagen, leert Willy daar met hulp van het alien-hondje Flash op eigen benen te staan. Een wat fantasieloze kinderrobinsonade, al zal het de kleintjes best bekoren.

De Grote Boze Vos

Maar als begeleidende (groot)ouders beleeft u veel meer plezier bij seriële prijswinnaar De Grote Boze Vos, van de makers van Ernest en Célestine. In drie verhalen in een soepele, cartooneske stijl gaat het oerdomme, maar energieke trio varken, eend en konijn op avontuur. Het leukst is het verhaal van een sukkelige vos, veroordeeld tot rapen eten, die op advies van zijn carnivore rolmodel de wolf besluit drie kuikens te ontvoeren. De Grote Boze Vos munt uit in onvoorspelbare wendingen, snelle, puntige humor en slapstick. De Vlaamse stemmencast maakt het nog charmanter.

Spookuil

Voor wie een echte kinder-kerstfilm zoekt is er Spookuil. De Estse regisseur Anu Aun keek goed naar de Scandinavische jeugdfilm en overgoot dat model met een zoete stroop van kerst-sentiment en oubollige muziek. De kleine Eia uit het kille Tallinn wordt door haar altijd werkende moeder tijdens de Kerst gedumpt bij opa Ats, die een dorpsidylle van open haard, sneeuw en Noorse trui bewoont. Zonder dat vader dat weet: hij verbrak al zijn contact met opa. Het nieuwsgierige meisje windt de oude brombeer kordaat om haar vinger en ontdekt dat er een familie te lijmen valt en een bos gered moet worden van een dorpskapitalist. Grote triomfen voor kleine mensjes: Spookuil is slecht voor het gebit, maar bekoort er niet minder om.