Recensie

Nora Fischer maakt evenement van nieuw lied Louis Andriessen

Recensie Een verlate verjaarsfeestje voor de 80-jarige Louis Andriessen was de NTR Zaterdag Matinee. Ook met Martijn Paddings ‘Three Birthday Pieces'.

Nora Fischer zong blootvoets en hooggehakt ‘The only one’ van Andriessen
Nora Fischer zong blootvoets en hooggehakt ‘The only one’ van Andriessen MarcoBorggreve

In juni is Louis Andriessen 80 geworden. De grootste levende Nederlandse componist is dit jaar uitgebreid geëerd, ook in het buitenland: zo ging in mei bij de Los Angeles Philharmonic Andriessens nieuwste werk in première, The only one. Deze liedcyclus voor de veelzijdige Nora Fischer was in de NTR Zaterdag Matinee voor het eerst in Nederland te horen.

Voor The only one gebruikte Andriessen gedichten van de Vlaamse Delphine Lecompte, door haarzelf in het Engels vertaald. De poëzie van Lecompte onttrekt zich aan de narratieve logica, maar je zou de montage van absurde en alledaagse beelden kunnen verstaan als een coming-of-age-verhaal, een transformatie tot volwassene die ook een vorm van verraad is aan “my inner self”. Nora Fischer kwam op in een soort disco-outfit, zonder schoenen, en verkleedde zich gaandeweg haar performance tot hooggehakte concertzangeres.

Geloofwaardige pop-klank

Fischer bezit naast techniek en een prachtige stem iets dat zeldzaam is in de klassieke muziek: een geloofwaardige pop-klank, zonder vibrato, inclusief rafelrandje. Precies zoals Andriessen, een verklaard tegenstander van ‘klassieke’ zang, het graag heeft. Ook bij het symfonieorkest heeft Andriessen zijn bedenkingen, maar met toegevoegde elektrische gitaar en basgitaar en flink gereduceerde strijkersaantallen creëerde hij een wat wolligere variant van de heldere, kleurrijke en ritmisch geprononceerde Andriessen-klank. The only one miste soms urgentie, maar was dankzij de bevlogen voordracht van Fischer toch een gedenkwaardig evenement.

Martijn Padding eerde zijn leermeester met Three Birthday Pieces, waarin Andriessen zelf te horen was via een geluidsopname. Er waren ook muzikale knipogen naar Andriessen, maar de meeste kwinkslagen waren vintage Padding, die met dit doorwrochte, geestige en gevarieerde drieluik meer dan gelegenheidsmuziek afleverde.

Na de pauze klonk werk van de door Andriessen bewonderde Messiaen en Ravel. Dirigent Bas Wiegers, last minute ingevallen voor de zieke Ryan Wigglesworth, maakte grote indruk en kreeg terecht applaus van het orkest, dat onder zijn leiding voortreffelijk speelde.