Reportage

Voor HGC is het seizoen geen avontuur maar een lijdensweg

Hockey De vrouwen van HGC, terug in de hoofdklasse, verloren de eerste dertien duels. Doelsaldo: 5-58.

De hockeysters van HGC verloren zondag met 9-1 van regerend landskampioen Amsterdam. Het was de dertiende nederlaag in dertien wedstrijden in de hoofdklasse.
De hockeysters van HGC verloren zondag met 9-1 van regerend landskampioen Amsterdam. Het was de dertiende nederlaag in dertien wedstrijden in de hoofdklasse. Foto Olaf Kraak

De ene champagnefles was nog niet op of de volgende ging alweer open. Acht jaar lang hadden de hockeysters van HGC naar dit moment toegeleefd. Vier keer grepen ze net mis, en toen was het deze zomer eindelijk raak: via de play-offs keerde de ploeg uit Wassenaar terug in de hoofdklasse.

Hoe anders is de wereld krap een half jaar later. Dertien wedstrijden op het hoogste niveau, geen enkele keer gewonnen. Dat gebeurde sinds het begin van de hoofdklasse slechts twee keer eerder. Nog twee nederlagen en HGC stevent af op de langste verliesreeks ooit. Een record, maar niet een om trots op te zijn.

De tribunes op sportcomplex De Roggewoning waren zondag bijna leeg. Wassenaar liep niet uit voor het duel met regerend landskampioen Amsterdam, maar verkoos de warmte van de open haard. De vrouwen van HGC wisten zich geen raad, hadden te veel ontzag en werden met 9-1 van het veld geveegd. Dat maakte het voor HGC een nog koudere middag dan het al was.

Veredeld jeugdteam

Het is de eerste minuut van de wedstrijd als HGC-coach Yara Casteleijn (30) haar ploeg probeert op te peppen. Een diagonale hoge bal vanuit de achterlinie van Amsterdam doorklieft dan de verdediging van HGC. Eva de Goede, international en aanvoerder van Amsterdam, eist de bal op en prikt die in het dak van het doel: 0-1. Casteleijn schudt licht haar hoofd, legt dan haar vingers op haar wang. Die handelingen zal ze deze middag nog acht keer herhalen.

Het is tekenend voor de manier waarop de ploeg uit Wassenaar dit seizoen tot nu toe beleeft. Wat een avontuur had moeten worden, is veranderd in een lijdensweg. Na de promotie afgelopen seizoen, stopten vijf belangrijke speelsters. Er kwam weinig voor terug, op zeven speelsters uit de eigen jeugd na.

HGC kreeg al 58 tegendoelpunten te verwerken. Foto Olaf Kraak

Ervaring, dat is wat HGC mist. Langs de zijlijn spreken de toeschouwers dan ook van een veredeld jeugdteam. „Aan het begin van het seizoen was dat al een gegeven”, zegt coach Casteleijn. „We hebben maar twee speelsters met ervaring op dit niveau.”

Niet alleen de ploeg, ook de coach is onervaren. Casteleijn was vier jaar geleden nog assistent van voormalig international Robbert Delissen bij meisjes A1 van HGC. Voor haar is dit het eerste seizoen aan het roer van de vrouwenploeg waarin ze tot vorig seizoen zelf speelde. Ze wordt ondersteund door ex-internationals Helen Lejeune–van der Ben, Bram Lomans en leermeester Delissen. „Dat geeft druk, die ik me grotendeels zelf opleg. De rest van de staf probeert mij daar ook uit te trekken, het luchtiger te maken.”

Voor de seizoensstart waren de belangrijkste doelstellingen van HGC: groei en plezier. Verdediger Zoë Hessels (20) promoveerde vorig jaar met HGC en is bezig aan haar tweede seizoen bij het eerste team. „Als je kijkt naar de eerste wedstrijden van het seizoen, hebben we nu al stappen gemaakt. In het laatste kwart van de wedstrijd kregen we toen veel meer doelpunten tegen, nu al een stuk minder.” Toch kreeg het team al 58 tegendoelpunten te verwerken, en scoorde zelf maar vijf keer. Sinds het begin van de hoofdklasse in 1981 scoorden slechts twee teams minder vaak in de eerste dertien wedstrijden.

Foto Olaf Kraak

Ups en downs

En dan het plezier, dat andere doel. Op zondag baalt Hessels tot nu toe steeds „als een stekker”. „Ik kan niet tegen mijn verlies, dan sla ik hard met mijn stick op de grond en zit ik er helemaal doorheen.” Volgens Casteleijn probeert het team nog plezier te halen uit persoonlijke ontwikkeling. „Dat gaat met ups en downs. Het is echt niet alleen maar een feestje. Dan begrijpen we elkaar niet, raken we gefrustreerd, lopen de emoties hoog op.”

Alleen relativeren is wat dan nog resteert. „Op het veld spelen we met vuur, met emotie”, zegt ze. „Maar als we van het veld gaan, moeten we ook reëel blijven. We hebben een onervaren ploeg, lastiger dan dat moeten we het ook niet maken. Zolang we reëel blijven, temperen we ook de verwachtingen.”

Na dertien verloren wedstrijden is Casteleijn inmiddels getraind in relativeren. „Ik ben een wandelnerd, dus maandag is wandeldag. Dan orden ik mijn gedachten, maak ik mijn hoofd leeg. Zo blijf ik evalueren.” Tevreden is ze nog niet, wel voorzichtig optimistisch over de stappen die haar spelersgroep heeft gezet.

Spelen in de hoofdklasse is volgens Hessels voor deze selectie „een cadeautje”. „Ik vind hockeyen het mooiste wat er is. We spelen gewoon op het hoogste niveau, gaver kan toch bijna niet?” Maar een cadeautje is niet altijd wat je ervan had verwacht. Maandag maar weer wandelen.

Foto Olaf Kraak