Brieven

Brieven 30/11/2019

Cadeauspecial

Geen spullen!

Met verbazing sloeg ik de bijlage Leven open vorig weekend (Het beste ooit. Cadeauspecial met 172 geefsuggesties, 23/11). Een dik katern vol consumptiegoederen die gekocht zouden moeten worden. Wat zijn we hebberig: onze begeerte een verlanglijstje te hebben laat dat zien. De angst om anderen teleur te stellen met een potentieel verkeerd cadeau, is onnodig. Iemand dient altijd blij te zijn met een geschenk. Sommigen krijgen of hebben vrijwel niets. Waarom altijd spullen kopen en consumeren? Veel goederen zijn niet duurzaam. Producten die niet nodig zijn, slijten wel en kunnen afgeschreven worden. Wie iets wil geven, maak het zo persoonlijk mogelijk. Maak zelf iets; brei, lijst een foto in, maak een fotoalbum, schrijf een boek; maak er een feest van. Of, zoals de bijlage goed begon: geef iets om te doen! Ervaringen zullen mensen eerder bijblijven dan spullen die tijdelijk gebruikt worden. Dergelijke cadeaus zorgen dat mensen naar buiten gaan, nieuwe plekken ontdekken en dus actief zijn. Ga een weekend weg, ontdek Nederland of doe een escaperoom: het aanbod is net zo groot als al die materiële producten. Dat had prominenter in de bijlage benadrukt kunnen worden.

Broeikasgassen

Het kan anders

Het artikel van Paul Luttikhuis over de stijging van de broeikasgassen slaat de spijker in veel opzichten op de kop (Uitstoot broeikasgassen naar nieuw record, ondanks ‘Parijs’, 26/11) . Zoals de auteur opmerkt, hebben de installaties van duurzame energie niet eens de groei van de uitstoot weten te stabiliseren, ondanks investeringen van duizenden miljarden wereldwijd. Aan het eind van het artikel wordt gesteld dat het moeilijk is om broeikasgassen te reduceren zonder een verandering van levensstijl. Dat kan wel, mijns inziens, met kernenergie. Als men kijkt naar Zweden en Frankrijk laten deze landen zien op economische wijze een CO2-uitstoot per hoofd van de bevolking te hebben van de helft van het Europees gemiddelde van tien ton, terwijl daar toch een moderne, geïndustrialiseerde samenleving floreert. Dit is mede te danken aan nucleaire energie. Tijd voor een einde aan de irrationele angst voor deze techniek, die schoon, veilig en duurzaam is.

Voetbalracisme

Fluiten en klappen

Vijftien jaar geleden had ik een gesprek over racisme met een Zuid-Afrikaanse man. Hij vertelde me dat het niet uitmaakt als je met een naald in het zwarte of in het witte gedeelte van de zebra prikt; uit beide strepen zal rood bloed vloeien. Een mooie metafoor. Maar een groep witte Nederlanders heeft nu nog steeds niet geaccepteerd dat wij al een tijd een multiculturele samenleving zijn. Rond het voetbalveld kwam dit vorige week pijnlijk aan het licht (Camera’s moeten racisten weren, 29/11). De minister-president reageerde geagiteerd op de spreekkoren die Ahmed Mendes Moreira in het hart raakten. Mark Rutte verkondigde dat niet alleen de politiek racisme kan oplossen, maar dat er ook een verantwoordelijkheid ligt bij de burgers. Maar hoe doe je dat als burger, en als supporter? Afstappen op een groep die racistische opmerkingen of spreekkoren bezigt, is naïef. Ter plekke een groep formeren om er vervolgens op af te stappen, lijkt ook niet de oplossing. Ik roep bij dezen alle supporters op om zich massaal te uiten wanneer sprake is van racisme. We moeten als meerderheid gaan fluiten en klappen tegelijk, om zo deze negatieve minderheid te overstemmen. Met dit collectieve statement keuren we niet alleen racisme af, maar steunen we ook de gedupeerde. Fluiten en klappen voor gelijkheid verbindt.

Normvervaging

Andere principes

Omdat een strenge veiligheidsnorm problemen oplevert, kon minister Stientje van Veldhoven (Milieu en Wonen, D66) blijkbaar niet anders dan de norm versoepelen (Nieuwe PFAS-norm geeft lucht, 29/11). Een vreemde logica. Of het milieu daarbij gebaat is, waag ik te betwijfelen. De handelwijze van de minister doet me denken aan een uitspraak van Groucho Marx: „Dit zijn mijn principes. Als ze je niet bevallen, heb ik nog wel andere”.

Hawija

Medemenselijk

Na de zoveelste aflevering van de beschamende Hawija-vertoning in de Tweede Kamer kon geen van de partijen mij overtuigen (Al vier jaar berichten over zeventig doden, 29/11). Men is alleen uit op het beperken van de binnenlandse politieke schade, of op het beschadigen van de tegenpartij. Ik vraag me af waarom Nederland g een ruim gebaar maakt. Het verleden kan niet ongedaan gemaakt worden, we kunnen wel 74 Irakese vluchtelingen een veilig bestaan in ons land aanbieden. Als we geen verantwoordelijkheid of aansprakelijkheid durven nemen, zou medemenselijkheid ons sieren.

Politietekort

Uit de brand helpen

Nederland kampt met een politietekort. Mijn advies zou zijn om net als in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw de marechaussee weer in te zetten voor een deel van de politietaken. Voorts het advies om organisaties van evenementen (voetbalclubs bijvoorbeeld) voor politieassistentie te laten betalen, zodat de politie geld kan benutten voor opleiding en kostenreductie.

Huisarrest Katten (1)

Muizenexplosie

Ik denk niet dat het aanlijnen van katten de biodiversiteit zal vergroten (Sluit het kattenluik, lijn de poes aan!, 28/11). Ik vrees wel dat het aantal muizen explosief zal toenemen.

Huisarrest Katten (2)

Mens als dreiging

Bizarre manier van redeneren, dat de kat binnen moet blijven . Misschien moet de mens ook binnen blijven want te grote bedreiging. Laten we ons richten op de mens als vervuiler en niet op een kat.

Huisarrest Katten (3)

Onwel van de kat

Het moet de angst voor het sfinxachtige karakter van de kat zijn, schrijft Frits Abrahams (29/11). In zijn poging om de ware aard te ontdekken van wat hij kattenhaat noemt, delft Abrahams erg diep. Terwijl de meest voor de hand liggende redenen om de kat uit de weg te gaan gewoon door de lucht zweven. Veel mensen worden onwel van het beestje (allergie) en de geur van kattenurine en –uitwerpselen is niet te harden.