Brieven

Brieven 29/11/2019

aanlijnen

Kat doet goed

Met interesse heb ik het artikel gelezen over twee Tilburgse juristen die stellen dat poezen niet vrij zouden mogen rondlopen (Sluit het kattenluik, lijn de poes aan!, 28/11). Tot mijn spijt wordt, met name door sensatiebeluste media, alleen het aspect van bedreiging van de biodiversiteit en het aanlijngebod belicht. Mijn twee katten, Abessijnen, zijn ’s nachts binnen maar overdag buiten. Ik woon aan de rand van Zwolle. De katten hebben deze maand al vier muskusratten gedood en meegenomen. Regelmatig worden veld- en spitsmuizen meegebracht. De muskusrat wordt als ernstige bedreiging gezien. In Friesland is grote hinder door muizenplagen. Toch mogen verwilderde katten daar worden afgeschoten. Ja, katten jagen ook op niet-schadelijke dieren en zullen daar mede het evenwicht beïnvloeden (net als eksters, Vlaamse gaaien en kraaien). Dat katten ook schadelijke dieren opruimen en bijdragen aan een natuurlijke balans, wordt onvoldoende benadrukt.

IS-vrouwen

Dít is onveilig

Nou VVD en CDA, fantastisch gedaan (Turkse rechter spreekt twee Nederlandse kalifaatgangers vrij, 26/11). Door vast te houden aan zogenaamde veiligheid (Nederland moet IS-vrouwen niet ophalen) hebben we hier straks twee kalifaatvrouwen rondlopen die niet meer berecht kunnen worden omdat ze al vervolgd (en vrijgesproken) zijn in Turkije. Nu voel ik me pas echt onveilig.

Bijstand

Het is ook goed nieuws

Een vijfde van de mensen die de bijstand uitstromen, klopt binnen een jaar toch weer aan bij de gemeente, stond in NRC. Na vijf jaar is het aantal opgelopen tot 35 procent (Een derde uitstromers binnen vijf jaar toch weer in bijstand, 26/11) . De oorzaken liggen bij de betrokkenen zelf (te weinig informatie verstrekken over hun situatie of niet op komen dagen bij reïntegratiegesprekken) of bij de werkgever die het tijdelijk contract niet laat overgaan in een vaste aanstelling. Deze cijfers uit het onderzoek van Divosa (de vereniging van directeuren van sociale diensten) over de periode 2013–2018 liggen aan de basis van het artikel in NRC. Het is jammer dat het accent in het artikel uitsluitend ligt op wat niet is bereikt. Op grond van dezelfde cijfers is namelijk het goede nieuws dat 80 procent van de mensen na een jaar nog aan het werk is en dat na vijf jaar nog steeds 65 procent zijn doel lijkt te hebben bereikt: het hebben van betaald werk, komende uit de bijstand. ‘Op naar nóg betere cijfers’, klinkt toch een stuk positiever, ook voor degenen die nu nog in de bijstand zitten.

loonkloof

Omgedraaide wereld

De op dit moment veel bediscussieerde loonkloof tussen mannen en vrouwen gaat niet alleen over economische cijfers (Een raadsel, loonkloof blijft gelijk, 21/11). De kloof wordt gevormd door het gegeven dat op vrijwel de gehele wereld vrouwen de meeste uren werken, en dat mannen ondertussen voor minder uren werken toch het meeste geld krijgen. De wereld wordt omgedraaid. Vrouwen worden aangesproken omdat ze meer werken – vaak in deeltijd betaald werk doen – én te weinig geld krijgen. Dit terwijl nota bene het werkelijke probleem is dat mannen doorgaans hun neus ophalen voor onbetaalde arbeid. Vrouwen teren op de samenleving? Laat me niet lachen! Mannen kosten de samenleving veel meer geld. Omdat ze voor alles wat ze doen goed betaald willen worden. De loonkloof die wordt gevormd, is de kloof in waardering tussen ‘betaald mannenwerk’ en ‘onbetaald vrouwenwerk’. En die kloof zie ik niet afnemen.

supermarktplastic

Winterdorpje vervuilt

Tot 24 december krijg je bij Albert Heijn, bij een uitgave van tenminste 15 euro, een gebouwtje voor een winterdorp. Zo’n gebouwtje is van plastic. Het zit in een zakje van een laagje papier én plastic, niet recyclebaar dus. Is niemand op het idee gekomen dat dit zo langzamerhand ongepast is? Waar belanden deze prullen? Straks zwemt er in de oceaan een vis langs in een winterkasteeltje en nog later sterft hij aan de restanten ervan.