Recensie

Recensie Muziek

Visionaire muziek die het verleden tastbaar maakt

Wanneer is klassieke muziek relevant én aansprekend? Een schoolvoorbeeld is het nieuwe, net door het New York Philharmonic uitgebrachte oratorium van componiste Julia Wolfe, Fire in my mouth (2018). Wolfe behandelt een brand in Manhattan in 1911 waarbij 146 illegale naaisters omkwamen en de sociale strijd die daaruit ontbrandde. Je hoort de naaimachines snorren, terwijl een Jiddisch naaistersliedje en een Italiaans volkswijsje het filmische effect van de muziek versterken; de muziek kruipt onder je huid en maakt het verleden tastbaar.

Het is visionair dat het orkest dit soort compositieopdrachten („componeer een echt New Yorks verhaal”) verstrekt zoals ook de onmiddellijke beloning met twee Grammy’s onderstreept. Het orkest klinkt onder Van Zweden scherp en energiek. Uitmuntend zijn de bijdragen van het vrouwen- en meisjeskoor met zijn aangrijpende timbre in het stuwende deel drie en het aangrijpende slot (‘Fire’). In 2021 klinkt dit werk in de Koorbiënnale in Haarlem.