Opinie

Verkocht

Ellen Deckwitz

Samen met jeugdvriendin K. bezoek ik het huis waar ze had moeten opgroeien maar waar in de praktijk haar ouders elkaar jarenlang de tent uitvochten. We lopen de oprit op, het bordje met ‘verkocht’ staat scheef in de dorre voortuin. K. streelt de garagemuur, de roodbruine bakstenen, ik kijk naar het halfverteerde basketbalnetje dat van voor de val van de Muur dateert.

„In Forrest Gump liet het vriendinnetje van Forrest haar ouderlijk huis slopen”, zegt K., „in de hoop dat ze daarmee ook alles wat daar misging kon afbreken.”

Ik houd haar hand maar vast. In haar huis gebeurde niets strafbaars, maar iets hoeft niet per se illegaal te zijn om schade aan te richten. Ik herinner me de talloze keren dat ik haar ophaalde om naar school te fietsen en je die ouders al aan het begin van de straat hoorde schreeuwen. En dan was het nog maar acht uur ’s ochtends.

We gluren naar binnen. Het is vreemd om de woonkamer waar ik regelmatig speelde te zien zonder meubels, planten, gordijnen. K.’s moeder verkocht afgelopen zomer het huis en verkaste naar een bejaardenwoning.

„Soms droom ik dat ik weer kind ben, en weer tussen die twee schreeuwlelijken zit”, zegt K.

„Heb je er ooit met hen over kunnen praten?”

„Niet echt. Tegen de tijd dat ik er iets van durfde te zeggen was mijn pa allang dood. Wanneer ik er tegen mijn moeder over begin zegt ze dat het allemaal alweer zo lang geleden is en loopt ze de kamer uit.”

K. is een taaie, maar het heeft jaren geduurd voor ze zich aan een geliefde kon hechten. Voor ze voor zichzelf durfde op te komen. En nog steeds zijn er dromen waarin ze weer elf is en bidt dat haar ouders uit elkaar gaan.

We wandelen naar de voordeur waar ik zo vaak op haar heb gewacht, terwijl de scheldkanonnades de brievenbus deden klapperen. Het naambordje naast de bel is al weggehaald, maar de muren bevatten nog geschiedenis. De woning is al van anderen, terwijl K. er nog lang niet klaar mee is.

We lopen de oprit af. Ik kijk naar de overige woningen in de straat, alle onafgehechte gebeurtenissen die erin plaatsvonden. Hoe je daardoor een leven onder de leden hebt dat maar niet valt af te sluiten. Een leven dat altijd op een kier blijft staan, waardoor alles wat je doet van een kille tochtstroom wordt voorzien.

„Ze zijn met alles weggekomen”, zegt K zacht.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.