Opinie

‘Sinterklaas vond de tekeningen niet mooi’

Marcel van Roosmalen

Gisteren mochten onze dochters van 2 en 4 voor het eerst hun schoentjes zetten. Eerste oeverloze hindernis: welke schoen? Ze kozen voor hun regenlaarsjes, de oudste had op school geleerd dat daar meer in kon. Wormer is een dorp waar ze grote hoeveelheden op prijs stellen. Bij Sint Maarten en bij de intocht van Sinterklaas liep een groot deel van de kinderen met plastic tassen, of zelfs vuilniszakken, om maar zoveel mogelijk snoep mee naar huis te kunnen slepen.

Ik had wortels voor dat denkbeeldige paard voor ze gekocht bij de groenteboer die ook Marcel heet, we hadden ze laten tekenen en van de vriendin hadden ze ook nog een lied moeten zingen voordat ze naar bed gingen. Het leek me dan ook niet meer dan rechtvaardig om die regenlaarsjes lekker vol te gooien. Halverwege de nacht kwam de oudste informeren of het al tijd was om te kijken, de rest van de tijd filosofeerde ze hardop over snoep en pepernoten.

Een paar uur later gingen we zingend naar beneden, tenminste: de vriendin en ik zongen.

Het eerste wat opviel: de laarsjes stonden niet meer onder de schouw, maar lagen verderop op het parket. Er zat niets meer in, onze twee katten hadden ze leeggevreten.

De jongste dochter vond nog wel een half aangevreten pepernoot, die ze braaf naar haar zusje bracht. Samen bekeken ze de pepernoot alsof het een gouden munt was.

In de keuken stapte ik bijna in een plas bruine drab, de grote hoeveelheid pepernoten was een van de katten toch te veel geworden.

We hadden het ons allemaal anders voorgesteld. „Sinterklaas vond de tekeningen niet mooi”, zei ik voor de grap, maar daar werd verder niet op gereageerd.

Terwijl ik met een stuk keukenpapier in de kattenkots wreef gingen de dochters over tot de orde van iedere dag: filmpjes op de iPad. Het verbaasde me dat ze zo goed met hun teleurstelling omgingen, maar later besefte ik dat het kwam omdat dit de eerste keer was dat ze hun schoen mochten zetten.

Van een verwachtingspatroon was nog geen sprake.

Toen de oudste op school bij het jas aantrekken aan een vriendje vertelde dat ze van Sinterklaas de helft van een halve pepernoot had gekregen, ontmoette ik de goedkeurende blik van zijn oma.

Ze zei: „Hou ze schraal, dan kweek je tevreden mensen.”

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.