Reportage

In ‘real life game’ Good Cop, Bad Cop moet je de corrupte agent ontmaskeren

Game als theater 'Real life games' zijn in opkomst in Nederland. Het is een combinatie van theater, escape room en gamedesign. Deelnemers ervaren in Good Cop Bad Cop wat het is om een detective te zijn. ‘Al snel is alles verdacht’.

Acteurs zijn agenten, net als deelnemers in het real life game Good Cop Bad Cop.
Acteurs zijn agenten, net als deelnemers in het real life game Good Cop Bad Cop. Real Life Gaming

Good Cop, Bad Cop is één van een langzaam groeiend aantal ‘real life gaming’-producties die de afgelopen vijf jaar in Nederland zijn verschenen. Het spel waarbij je als agent een corrupte collega moet ontmaskeren, wordt gespeeld in het Bastion, een bedrijvengebouw in Steenbergen, bij Bergen op Zoom. De makers begeven zich op het snijvlak van theater, videogame en escape room: twee improviserende acteurs spelen mogelijk corrupte agenten, en de deelnemers moeten de juiste agent ontmaskeren. Spelers, twaalf toen NRC meespeelde, zijn zo’n twee en half uur bezig. De groepsdynamiek bepaalt hoe elke opvoering verloopt, zegt producent Daniel Knoot. „Als we een groep psychologiestudenten krijgen, dan ligt het zwaartepunt op andere delen van het verhaal dan toen we de brandweer over de vloer hadden.” Daarom zijn de acteurs cruciaal: „Ze zijn geen robots, ze kunnen interactief zijn, op mensen inspelen.”

Knoot trekt lering uit de wereld van gamedesign. Eerst leer je je deelnemers spelenderwijs aan hoe het spel werkt, zodat ze tijdens de climax weten wat ze moeten doen. De bedoeling van Good Cop, Bad Cop - en Prison Escape, de eerdere productie van het bedrijf Real Life Gaming - is „om de spelers het gevoel te geven dat ze een held zijn”, zegt Knoot. Voor het publiek bleek een eerdere versie van Good Cop, Bad Cop die het over zaken als politiegeweld wilde hebben te heftig.

Al snel is alles verdacht

De stemming in de groep deelnemers - leeftijden: zo tussen de twintig en de vijftig - die op zaterdagmiddag op het Bastion aankomen, is bij aanvang giechelig. De boze agent die hun sommeert om op de stip te gaan staan voor een dossierfoto krijgt gekke grimassen te verduren. „Oh ja, daar worden de criminelen bang van”, gromt hij.

Maar de belofte van beloningen in de vorm speciale uniformstrepen voor goed volbrachte opdrachten - een les uit de gamewereld - en de ernstige toon van beide agenten doen het gelach langzaamaan verstommen. Snel wordt alles in elke ruimte verdacht. Driemaal haalt iemand een fotoframe van de muur, dat telkens iets verder uiteenvalt: toch even controleren of er écht geen bewijs achterzit. Deelnemers kunnen kiezen bij welke agent ze opdrachten willen uitvoeren. Al snel spelen de twee acteurs hun ‘studenten’ tegen elkaar uit.

Hoe meer je de politieserie-clichés durft te omarmen, hoe meer je terugkrijgt. Sommige deelnemers gaan helemaal op in hun rol: „Als je onschuldig bent, waarom open je dan je kluis niet voor ons?” blaft een twintiger tegen het einde tegen de norse agent.

Spelers vol adrenaline

Naderhand is er tijd voor een drankje, en om na te praten. De deelnemers, nog vol van adrenaline, storten hun hart uit bij de acteurs, testen hun theorieën en praten over hun ervaringen. De show is nu zijn kindertijd ontgroeid, zegt Knoot, en bevindt zich nu in de „puberale fase”: de try-outs zijn voorbij, maar na elke opvoering wordt er zo gekeken wat nog anders kan.

„De bedoeling van ons bedrijf is om mensen een filmische ervaring te geven”, zegt hij. „Dat kan je doen door immersief theater, het onderdompelen van je publiek in een virtuele ervaring, maar dat heeft ook barrières, want wat er gebeurt blijft bij zo’n theatervoorstelling vaststaan. Dat laatste hebben wij weggelaten.” Het belangrijkste blijft dat deelnemers het gevoel hebben ergens invloed op te hebben. „Dat is heel waardevol.”