Recensie

Recensie Theater

Shocktherapie voor een saai leven in ‘Club Catharsis’

Theater De vervreemdende voorstelling ‘Club Catharsis’ gaat over een vrouw in een ingrijpende therapie. Er is een spannende balans tussen satire en surrealisme, maar uiteindelijk blijft het publiek met lege handen achter.

Claire komt in ‘Club Catharsis’ terecht in een werkelijkheid die het midden houdt tussen rollenspel en droom.
Claire komt in ‘Club Catharsis’ terecht in een werkelijkheid die het midden houdt tussen rollenspel en droom. Foto Sanne Peper

Claire (Lotte Dunselman) weifelt nog een beetje, op de drempel van Club Catharsis. Haar zus had haar de behandeling aangeraden maar zei erbij dat het misschien ook wat te heftig voor haar zou zijn, dus Claire is een tikje nerveus. Het wordt er niet beter op als ze door de assistente een vreemde vragenlijst krijgt voorgelegd en de dokter eerder op een goeroe lijkt.

In het begin van Club Catharsis weet schrijver en regisseur Roeland Hofman een spannend evenwicht te houden tussen satire en surrealisme. Door de onvoorspelbare tekstbehandeling en de ontregelende muzikale begeleiding van John van Oostrum ontsnapt de voorstelling aan een al te eendimensionale persiflage op new-agespiritualisme en krijgt het stuk een lynchiaans tintje. Claire komt terecht in een werkelijkheid die het midden houdt tussen rollenspel en droom – haar naasten ontpoppen zich tot monsterlijke versies van zichzelf, en het is onduidelijk in hoeverre het allemaal nog gestuurd wordt door de dubieuze dokter Tearjerker, die er een heel eigen agenda op na lijkt te houden.

Vooral in de eerste helft van de voorstelling spelen Hofman en zijn cast een interessant spel met fictie en werkelijkheid, waarin de wens om groots en meeslepend te leven tot nachtmerrie-achtige proporties wordt opgeblazen. Omdat Claires therapie steeds meer de vorm aanneemt van een doorgedraaide filmset roept het stuk boeiende vragen op over de verwevenheid van andermans leed en entertainment, en onze collectieve verslaving aan drama.

Het is alleen jammer dat het stuk die vragen niet inlost. De soap-achtige scènes in de tweede helft van het stuk zijn te repetitief en oppervlakkig. Het maakt de voorstelling stuurloos. Hofman weet er niets beters op te verzinnen dan een abrupt emotioneel moment, waarmee hij de toeschouwer met lege handen achterlaat. Jammer: de originele eerste helft van Club Catharsis had een betere ontknoping verdiend.