Een merkin, of schaamhaarpruikje.

Foto Tinsley-studio

Interview

Hollywoods meester van de schaamhaarpruikjes

Interview Christien Tinsley Lichaamsbeharing is ook een ‘special effect’. In Hollywood is Christien Tinsley een specialist in schaamhaarpruikjes, ofwel ‘merkin master’.

De kans dat uw favoriete film een seksscène bevat is groot. De kans dat u daarbij een merkin zag eveneens: een pruikje voor beneden dat acteurs dragen tijdens hun naaktscènes. Een van Hollywoods bekendste make-upartiesten én iemand die zich ‘merkin master’ laat noemen, is Christien Tinsley, winnaar van een (technische) Oscar en meerdere Emmy’s voor zijn make-uptechnieken.

Zo deed Tinsley make-up voor The Ballad of Buster Scruggs (2018), Fury (2014) en American Horror Story (2011). Merkins ziet hij als zijn specialiteit. „Voor iemand die zich over valse baarden en snorren ontfermt, was de overstap naar schaamhaar niet zo groot”, lacht hij. Op de set van HBO’s serie Westworld produceerden Tinsley en zijn team zelfs dagelijks tientallen merkins. Westworld speelt zich af in de nabije toekomst, in een western-pretpark bevolkt door levensechte robots. Omdat deze androïden het plezier van de mens dienen, liep het aantal merkins dat werd geproduceerd op tot zeker vijfhonderd, niet eens zozeer vanwege seksscènes, maar omdat de robotlichamen ’s nachts in een lab massaal worden opgelapt nadat bezoekers ze overdag hebben doodgeschoten of gelyncht.

Wie denkt dat merkins een makkie zijn, heeft het mis. „We doen aan schaamhaar-research en bestuderen historische foto’s om haartrends bloot te leggen”, legt Tinsley uit als hij in zijn drukke schema een gaatje heeft gevonden om even te praten. Hij ontdekte tijdens zijn onderzoek voor Westworld bijvoorbeeld „een fantastische serie boeken met pornografische foto’s uit de jaren 50, 60 en 70” en vergeleek die decennia. De look voor Westworld landde ergens in de jaren 70, toen volle beharing nog in was maar er ook al wel werd getrimd. „Alles zag er clean uit.” Tinsley maakte op die basis een „heel leger merkins” voor de stroom achtergrondacteurs van Westworld. „De meesten kwamen binnen met een moderne haarstijl, dus met te weinig. Een enkeling had te veel.”

Een kwestie van privacy

Anno 2019 zijn landing strips (een miniscuul streepje schaamhaar) of brazilians (al het schaamhaar verwijderd) nog altijd populair. „Heel soms produceren wij zelfs zo’n landing strip”, zegt Tinsley. „Bij een film over een stripper in de jaren 90 bijvoorbeeld. We overleggen dan met de productie en de acteur: wil die het schaamhaar zelf scheren of waxen of maken wij een nepperd? Gaan we helemaal kaal bij een acteur die op zijn schaamhaar is gesteld, dan maken we een soort hoedje van rubber dat we met lijm over de regio plakken.”

Maar meestal moet er dus iets bij. Tinsley voorzag Kate Winslet in The Reader (2008) van een merkin. De producers vroegen daar een naoorlogse schaamhaarlook. Ook maakt hij pruikjes voor Love And Other Drugs (2010) en The Girl With The Dragon Tattoo (2011): actrice Rooney Mara wilde trouw zijn aan het boek en stond op een rossig bosje. Vaak is het gewoon een kwestie van privacy, zegt Tinsley: „Een acteur wil zijn of haar echte schaamstreek niet vastleggen op film.”

De geschiedenis van de merkin gaat ver terug, maar het woord stamt uit 1450. Prostituees schoren zich om schaamluizen te voorkomen. Kaal was nog niet in, dus was er altijd vraag naar afwasbare pruikjes die – ook handig – tekenen van geslachtsziekten als syfilis verborgen. In Hollywood deed de ‘merkin meester’ zijn intrede na de jaren zestig, toen naakt in de film doordrong. De vraag bleef bestaan, ook toen films weer preutser werden; dat gold namelijk niet voor kabeltelevisie.

1.000 dollar per pruikje

Een merkin kan je duur of goedkoop produceren, legt Tinsley uit. „De goedkope manier – die we gebruikten bij Westworld – werkt als volgt: je legt al het nephaar op een stuk glas met lijm in de gewenste vorm. Daar maak je desgewenst krullen of kronkels in en dan spuit je er flink wat haarlak overheen om het te fixeren. Vervolgens giet je alcohol achter het haarstukje langs zodat je het van het glas kunt pellen.” Zo kon Tinsley tientallen wegwerp-merkins per dag fabriceren.

Bij een herbruikbare merkin wordt elk haartje handmatig op een kanten netje geregen.

Foto Tinsley-studio

Een dure merkin kost al snel rond de 1.000 dollar. Die worden net zo gemaakt als een dure pruik, die 10.000 dollar kan kosten. Een merkin is dan drie dagen priegelwerk: elk haartje – synthetisch of echt – wordt handmatig op een kanten netje geregen. Zulke merkins zijn dagen achtereen te dragen en zijn strikt persoonlijk. Tinsley: „Die haarstukjes matchen de haarkleur van de acteur en zijn getrimd zoals zij dat graag zien. Acteurs nemen ze vaak mee na opnames. Soms om opnieuw te gebruiken, zodat hun look herkenbaar wordt, maar vaak zien ze het gewoon als een leuk souvenir.”

Hoewel Tinsley vooral merkins voor actrices maakt, groeit de vraag onder acteurs. „Dat blijft een kleinere markt, ook al omdat de stijl voor mannelijk schaamhaar in de tijd minder is veranderd dan bij vrouwen. Maar het mannelijke geslachtsdeel komt tegenwoordig wel vaker in beeld.” Over zijn werkgelegenheid maakt Christien Tinsley zich dus geen zorgen. „Net als naar pruiken en kostuums blijft er in Hollywood vraag naar historisch correcte merkins. Geschiedenis in combinatie met seks blijft ook nog wel even in trek.”