Recensie

Recensie Theater

Shocktherapie voor een saai leven

De muziektheatervoorstelling Club Catharsis van schrijver en regisseur Roeland Hofman heeft een spannende balans tussen satire en surrealisme. Helaas blijft het publiek uiteindelijk met lege handen achter.

Claire komt in ‘Club Catharsis’ terecht in een werkelijkheid die het midden houdt tussen rollenspel en droom.
Claire komt in ‘Club Catharsis’ terecht in een werkelijkheid die het midden houdt tussen rollenspel en droom. Foto Sanne Peper

Claire (Lotte Dunselman) weifelt een beetje, op de drempel van Club Catharsis. Haar zus had haar de behandeling aangeraden maar zei erbij dat het misschien ook wat te heftig voor haar zou zijn, dus Claire is wat nerveus. Het wordt er niet beter op als ze door de assistente een vreemdsoortige vragenlijst krijgt voorgelegd en de dokter op een goeroe lijkt.

In het begin van Club Catharsis weet schrijver en regisseur Roeland Hofman een spannend evenwicht te houden tussen satire en surrealisme. Door de onvoorspelbare tekstbehandeling en de ontregelende muzikale begeleiding van John van Oostrum ontsnapt de voorstelling aan een al te eendimensionale persiflage op New Age-spiritualisme en krijgt het stuk een Lynchiaans tintje. Claire komt terecht in een werkelijkheid die het midden houdt tussen rollenspel en droom – haar naasten ontpoppen zich tot monsterlijke versies van zichzelf, en het is onduidelijk in hoeverre het allemaal nog gestuurd wordt door de dubieuze dokter Tearjerker, die er een eigen agenda op na lijkt te houden.

Lees ook: Sadistische humor en taalgrappen in ‘De verschrikkelijke Wittgenstein’

Vooral in de eerste helft van de voorstelling spelen Hofman en zijn cast zo een interessant spel met fictie en werkelijkheid, waarin de wens om groots en meeslepend te leven tot nachtmerrie-achtige proporties wordt opgeblazen. Omdat Claire’s therapie steeds meer de vorm aanneemt van een doorgedraaide filmset roept het stuk boeiende vragen op over de verwevenheid van andermans leed en entertainment, en onze collectieve verslaving aan drama.

Het is alleen jammer dat het stuk die vragen niet inlost. De soap-achtige scènes in de tweede helft van het stuk zijn te repetitief en oppervlakkig, wat de voorstelling stuurloos maakt. Hofman weet er niets beters op te verzinnen dan een abrupt emotioneel crescendo, waarmee hij de toeschouwer met lege handen achterlaat. Helaas: de originele eerste helft van Club Catharsis had een betere ontknoping verdiend.