Recensie

Recensie Media

‘Mrs. Fletcher’: seks, verlies en eenzaamheid

Serie Wat is gepast en wat is ongepast seksueel gedrag? Niet alleen Mrs. Fletcher, hoofdpersoon in de gelijknamige HBO-serie, worstelt met die vraag.

Kathryn Hahn speelt de titelrol in de nieuwe serie ‘Mrs. Fletcher’.
Kathryn Hahn speelt de titelrol in de nieuwe serie ‘Mrs. Fletcher’. Foto HBO

Daar zit ze dan. Op de keukenvloer. Met haar hand in haar pyamabroek en een opengeklapte laptop voor haar neus. Ontmoet Eve Fletcher. Verslaafd aan porno.

De tragikomische HBO-serie Mrs. Fletcher, gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Tom Perrotta, gaat over een vrouw met een porno-obsessie. Althans, zo lijkt het. Maar al snel wordt duidelijk dat er meer aan de hand is. Want wat doet een alleenstaande, 46-jarige vrouw als haar enige zoon het huis verlaat om te gaan studeren? In de steek gelaten door haar echtgenoot, afgedankt als moeder, nog net niet in de overgang, zoekt ze een nieuwe identiteit. Die vindt ze onder meer op sites als ‘milfateria’, waar vrouwen van middelbare leeftijd hun seksuele lusten uitleven.

Het levert gênante scènes op waarbij hoofdrolspeelster Kathryn Hahn (Revolutionary Road, Captain Fantastic, Transparent) zichzelf aan de keukentafel op de billen slaat of in een supermarkt erotische fantasieën heeft bij het eten van een snack.

Niet bepaald originele thematiek in dit post-Fifty Shades of Grey-tijdperk. Maar wat de serie interessant maakt is dat er, ondanks al die masturbatiescènes, meer aan de hand is. Mrs Fletcher gaat niet zozeer over seks, eerder over eenzaamheid. En verlies. Want niet alleen Mrs. Fletcher probeert de leegte in haar leven op te vullen. Ook haar zoon Brandon (Jackson White), een verwend rotjoch, weet zich geen raad als hij op de campus geconfronteerd wordt met alternatievelingen die hem erop wijzen dat zijn dominante alfamannengedrag wordt afgekeurd.

Niet alleen wordt hij op de vingers getikt voor ongepast MeToo-gedrag, zijn homoseksuele kamergenoot weigert hem in vertrouwen te nemen over zijn seksuele geaardheid, en ook zijn nieuwe vriendin Chloe bestempelt hem als een „straight cis (cisgender, tegenhanger van transgender, red.) white boy”. Beteuterd reageert hij op haar woorden: „Ik ben Brendan. Ik ben een goede jongen en grappig en op de middelbare school vond iedereen me leuk. En nu ineens ben ik de slechterik. Wat is er gebeurd?”

Knutselclub

Een andere verhaallijn speelt zich af rond de dementerende Roy (Bill Raymond), een oudere man in het verzorgingstehuis waar Eve werkt, die zijn seksuele lusten niet meer kan beteugelen. Naast de dames van de knutselclub kijkt hij naar porno of hij trekt zich af in het openbaar. Een onhoudbare situatie waardoor Eve, die zeer op Roy gesteld is, zich genoodzaakt ziet hem weg te sturen.

Als ze Roy, die kort daarna overlijdt, op de begrafenis ten afscheid een kus geeft, reageert zijn zoon furieus. „Je stuurt hem weg omdat hij een viezerik is en dan kom je hier om hem een zoen te geven? Misschien ben jij wel de smeerlap. Heb je daar wel eens aan gedacht?”

Gepast en ongepast

Wat is gepast en wat is ongepast seksueel gedrag? Dat is het uiteindelijk het centrale thema waar Perotta – tevens scriptschrijver van Mrs. Fletcher – vakkundig mee speelt. Zo laat hij zien hoe in een sterk geïndividualiseerde samenleving inmiddels iedereen het spoor bijster is als het gaat om intimiteit en relaties. Allen zijn op zoek naar menselijke warmte, maar niemand lijkt deze te vinden.

Zelfs de transseksuele literatuurlerares van Eve is de wanhoop nabij als ze zich voelt afgewezen na een flirt met een van haar leerlingen. „Het is iedere keer hetzelfde”, verzucht ze. „Een heteroseksuele man krijgt gevoelens voor een transvrouw en dan ineens raakt hij in een of andere onzinnige existentiële crisis met betrekking tot zijn mannelijkheid.”

Tja, in een wereld waarin iedereen elkaar in hokjes plaatst en tegelijkertijd niemand meer in een hokje geplaatst wil worden, is het verdomd moeilijk geworden om elkaar nog te vinden.