Reportage

De jarige Deelder is vanaf nu Rotterdams erfgoed

Jules Deelder 75 Jules Deelder is jarig en kreeg als cadeau’s: lid van verdienste van Sparta én de benoeming tot Echt Rotterdams Erfgoed.

De jarige Jules Deelder in de Doelen met saxofoniste Candy Dulfer.
De jarige Jules Deelder in de Doelen met saxofoniste Candy Dulfer. Foto PAUL BERGEN/ ANP

Voor de jarige stond er een gerieflijke stoel klaar, zondagavond op het podium van De Doelen in Rotterdam. Maar de nu 75-jarige Jules Deelder ging er maar zelden op zitten. Liever werkte hij actief mee aan de hem toebereide huldiging – meestentijds door op een hoekje van het toneel licht voorovergebogen, als bescheiden lid van de ritme-sectie, de brushes te beroeren bij het smeuïg swingende feestorkest dat de toon zette. Alleen als er een toespraakje werd gehouden, ging de jarige even zitten.

De grote zaal van De Doelen was zogoed als vol, op het verjaarsfeest van de nog altijd strak ogende dichter. „Dat kietelt me, dat de zaal vol zit,” zei Deelder tegen presentator Wilfried de Jong. „De mensen die hier zitten, zien mij toch wel zitten.”

’s Middags was hij nog bij zijn favoriete voetbalclub Sparta geweest, waar hij tot lid van verdienste was uitgeroepen. Deelder noemde dat een hele eer, „vooral voor iemand die nooit lid is geweest, zoals ik.”

Folkloristisch verschijnsel

’s Avonds kwam er nóg een onderscheiding, toen Deelder een schaal kreeg overhandigd waarmee Museum Rotterdam hem benoemde tot Echt Rotterdams Erfgoed. Opnieuw toonde de jarige zich vereerd, al zei hij niet te hopen „dat ik nu een folkloristisch verschijnsel ben.”

Dat hij door zijn geboortestad steeds meer op handen wordt gedragen, bleek eens te meer toen de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb zich niet alleen vertoonde met een zwarte stropdas in Deelder-stijl, maar ook twee van diens gedichten voordroeg. Eén ervan speelde zich af in de Rotterdamse wijk Overschie, waar Jules Deelder in het laatste oorlogsjaar ter wereld kwam.

Lees ook: Ode aan de ondeelbare Deelder

Ook de Rotterdamse hiphopper Jordy Dijkshoorn van de formatie De Likt bracht toepasselijke Deelder-poëzie ten gehore: „Rotterdam is niet te filmen / Rotterdam is veel te echt.”

Niet de literatuur, maar muziek speelde deze avond de hoofdrol. Met de saxofonisten Benjamin Herman en Boris van der Lek, gitarist Cok van Vuuren, bassist Peter Wassenaar, drummer Arend Niks en een gastoptreden van het vader- en dochterduo Hans en Candy Dulfer die het totale aantal saxen in het orkest op vier brachten. Met hen excelleerde ook slagwerkveteraan John Engels, wiens razende solo zelfs de jarige even deed stoppen met spelen.

Ook werd er geregeld gezongen – hoewel Deelder volgens presentator De Jong geen liefhebber is van vocale jazz en hij die stelling ter plekke ook niet tegensprak. Zo zong Kim Hoorweg een gevoileerde versie van Billie Holiday’s ontroerende Don’t explain, waarna Loes Luca en Frédérique Spigt een vrolijk gelegenheidsduo vormden met het van Ringo Starr bekende Act naturally. Beide zangeressen droegen, niet toevallig een bril met zwartgetinte glazen.

Zelf manifesteerde Deelder zich trouwens ook op vocaal gebied. Samen met Loes Luca zong hij het uit 1943 daterende succesliedje Diep in mijn hart en ook als solist maakte hij indruk.

Op stoïcijnse toon bracht hij How cool is the future, ten gehore, en aan het eind van de avond zong hij ook nog het tere Vogelvrij, op een tekst van eigen hand: „Soms, al wakend kan ik voelen / als een vogel in mijn droom/ hoe het is om niets te hoeven / en te zien hoe alles stroomt.