Brieven

Brieven 25/11/2019

Distributiecentra

Zonnepanelen op dak

NRC had onlangs aandacht voor de ‘verdozing’ van het landschap, met het artikel De opkomst van distributiecentra leidt in heel Nederland tot hevige ophef (19/11). Daar is terecht zorg over, want naast de bouw van distributiecentra zorgt ook de aanleg van zonnepaneelvelden voor aantasting van datzelfde landschap. Zo blijft er steeds minder over voor de natuur en de recreërende mens. Combineer die twee daarom en begin met het van overheidswege verplicht stellen van dubbel grondgebruik: slechts toestemming om een ‘doos’ te bouwen, als je de ruimte op het dak beschikbaar stelt voor het installeren van een zonnepark. Hoeven die laatste geen claim meer te doen op grond elders.

Stel meteen de eis dat in afwachting van de aanleg van het zonnepark de daken belegd worden met (sedum)groen. Dan krijgen de broodnodige insecten tenminste weer een stukje van hun leefgebied terug dat ze eerder moesten afstaan. Als eventuele wetswijzigingen noodzakelijk zijn om dit af te dwingen, moeten die in een handomdraai te regelen zijn. De paniek rond de stikstofuitstoot heeft laten zien dat als de nood hoog is, het ook snel kan.

Distributiecentra (2)

Willen we deze groei?

Niet alleen het aantal distributiecentra is de afgelopen jaren enorm gestegen, maar ook zijn er steeds meer kassencomplexen en megastallen bij gekomen. Weliswaar zijn deze laatste minder zichtbaar vanaf de snelweg, maar het zijn wat mij betreft net zo goed dozen. Overheid en bedrijfsleven zijn blij met deze investeringen, omdat ze volgens hen leiden tot meer economische groei en werkgelegenheid. De vraag is of dit het soort groei is waar we in Nederland blij mee moeten zijn, of dat dit vooral heeft geleid tot een nog hogere uitstoot van CO2 en stikstof en nog vollere snelwegen. Wat de werkgelegenheid betreft vraag ik mij af of het hierbij om banen voor Nederlandse werkzoekenden gaat of dat er vooral buitenlandse uitzendkrachten werken, die dan ook weer ergens gehuisvest moeten worden.

Protesten Latijns-amerika

Revoluties van onderop

Latijns-Amerika is op dit moment vrijwel dagelijks in het nieuws. De rechtse staatsgreep in Bolivia, maar ook de ontwikkelingen in Chili worden door de media dan ook op de voet gevolgd (In de cabildo bouwen aan een ander Chili, 21/11). Het strijdtoneel mag voor de meeste Europeanen dan wel een ver-van-hun-bedshow zijn, de kwesties die daar spelen, zoals de pensioenen en de groeiende kloof tussen arm en rijk, bepalen ook grotendeels onze politiek. In Chili lijkt met de cabildos (openbare vergaderingen) sprake te zijn van een ‘revolutie’ van onderop, waarbij deze volksvergaderingen op verschillende plaatsen het initiatief nemen om de regering ertoe te brengen hervormingen door te voeren. In een dergelijke revolutie zie ik meer heil dan in een van bovenaf geregisseerde omwenteling, waarbij in Latijns-Amerika het leger maar al te vaak betrokken is geweest en die alleen maar tot meer onderdrukking heeft geleid.

Vrouwen in de sport

Record niet genoemd

Er was vorige week in de brievenrubriek van NRC opmerkelijk genoeg meer aandacht voor de vrouwelijke sporters dan in het sportkatern. Ook de fantastische prestatie van Letesenbet Gidey is helaas niet genoemd in de krant. Zij wist maar liefst 1 minuut en 17 seconden van het vorige wereldrecord op de 15 km af te halen bij de Zevenheuvelenloop in Nijmegen. Dat is een waanzinnige prestatie, maar toch niet genoeg voor de krant. Zeer spijtig.

Vrouwen op het werk

Quotum vuilnisvrouwen

Ik las dat D66 en het CDA een vrouwenquotum in het bedrijfsleven in willen voeren als gevolg van een advies door de SER. Een hele mooie gedachte, maar zullen we dan ook gelijk even een verplicht vrouwenquotum onder bouwvakkers, stratenmakers en vuilnisvrouwen invoeren?