Opinie

Wooncrisis

Christiaan Weijts

Bij de vakantieparken op de Utrechtse Heuvelrug zijn ze nerveus. Een week geleden viel de politie met dertig man de Bonte Vlucht bij Doorn binnen, in alle vroegte. En ook de 27 andere parken in deze regio kunnen zo’n inval verwachten. De gemeente bespreekt deze weken een groot herbestemmingsplan voor recreatieparken en wil af van illegale permanente bewoning.

Officieel mag je er hooguit acht maanden per jaar wonen, maar je hoeft er maar even rond te lopen om een publiek geheim verklapt te krijgen.

Neem De Ossenberg, bijna 600 kavels, fraai gelegen aan de voet van de Amerongse Berg. Herfstbladeren op de tennisbaan, het zwembadwater afgekoeld. Het seizoen is voorbij. Toch staan er auto’s op de opritjes en roken er schoorsteenpijpen op de bouwsels, die variëren van planken schuurtjes tot grote chalets met jacuzzi’s en terrasoverkappingen.

Ruim de helft is permanent bewoond, vertelt Jean Eichelsheim, die met haar man in twee geschakelde chalets woont, van 70 m2, met schuurtje en terras. „Het zijn allemaal eilandjes. Iedereen met z’n eigen moeilijkheden en z’n eigen verhaal.”

Dat het vooral uitkeringstrekkers zijn, criminelen of andere maatschappelijke randfiguren, ontkracht zij. Neem haar man. Hij is bijna 65, en werkt al 25 jaar bij Defensie. In 2008 belandde hij na tien jaar huwelijk in een scheiding. „Met een tasje met kleren stond hij op straat.” Dus kocht hij dit, voor iets meer dan een ton. „Daarna heeft hij elke euro die hij verdiende hierin geïnvesteerd. Zodat zijn drie kinderen er ook nog langs konden komen.” Zij, weduwe, trouwde drie jaar geleden met hem.

O ja, ze wisten dat permanent verblijf hier officieel niet toegestaan was, maar de gemeente gedoogt het, al sinds 2003. „Bij het gemeentehuis zeggen ze zelf tegen probleemgevallen dat ze hier maar moeten aankloppen.”

Het is landelijk beleid, vorig jaar ingezet door minister Kajsa Ollongren (Binnenlandse Zaken, D66) maar je kunt niet na zestien jaar het roer zomaar omgooien. Niet midden in een wooncrisis, die mensen juist deze parken in jaagt. Niet nu de sociale huur wachtlijsten heeft van zo’n vijf jaar. Niet nu pandjesbazen de prijzen opdrijven van de rest. Niet nu negen van de tien koopwoningen te duur zijn voor modale inkomens en de nieuwbouw totaal is gestokt.

Naar schatting gaat het om vier- tot zesduizend mensen – alleen al in deze gemeente. „Daar zitten ook mensen met psychische problemen tussen. Die raken nu echt in paniek. Je hoort weleens van mensen die zichzelf in brand steken voor het gemeentehuis. Je snapt dan nooit wat zo iemand bezielt. Maar mijn man zei laatst: ik kan me dat levendig voorstellen.”

Christiaan Weijts schrijft wekelijks op deze plek een column.