Recensie

Recensie Theater

Keuzestress als theatervorm

In hun eerste grote voorstelling nemen acteurs Yannick Noomen en Benjamin Moen de moderne stress-maatschappij op de hak. Een sterk slot compenseert voorspelbaarheid.

Under pressure
Under pressure Foto Julian Maiwald

Hoe ga je om met artistieke schaalvergroting? Theatercollectieven BOG. en Nineties Productions, die naam maakten in het kleine vlakke vloercircuit van Nederland en Vlaanderen, beantwoorden die vraag in de voorstelling Under pressure met frisse tegenzin. In plaats van uit te pakken met een groot decor blijft het podium lange tijd leeg, terwijl makers en spelers Yannick Noomen en Benjamin Moen vanuit de coulissen een aantal monumentale ideeën voor hun voorstelling delen.

Lees ook dit interview met makers Moen en Noomen

De vorm valt samen met het onderwerp: toenemende prestatie-druk in de maatschappij. Hoewel de mogelijke oorzaken wel even de revue passeren (in een geestig minimanifest omschrijft Moen de uithollende werking van de neoliberale samenleving) lijkt het de makers vooral te gaan om de decadentie van keuzestress. Hoe ga je om met een wereld waarin – voor de geprivilegieerde, hoogopgeleide westerling althans – alles mogelijk lijkt? Het leidt tot een aangename voorstelling die bestaat uit een nevenschikking van duizend verschillende ideeën, van de opkomst (huppelend of vallend?), tot de spelvorm (klassiek toneelrepertoire of toch eerder improvisatie?).

De eclectische bende wordt alleen nergens spannend: door de ironische speelstijl en de willekeurige nevenschikking staat er niets op het spel. Na de eerste tien minuten snap je het punt wel en is het wachten op het onvermijdelijke omslagmoment.

Als dat uiteindelijk komt levert dat wel momenten van grote schoonheid op, waaronder een passage waarin Moen met een leeglopende ballon een duet met toetsenist Niels Broos aangaat. Maar er is ook een vrij pedante uitlegscène, waarin de vragen van de makers nog even letterlijk met het publiek worden gedeeld.

Gelukkig wordt de voorstelling sterk opgetild door de dubbele slotscène, waarin uiteindelijk toch nog de nodige ontregeling en spanning worden gecreëerd. Op kwetsbare wijze laten Moen en Noomen zien hoe veel makkelijker het is om lekker met de status quo mee te gaan dan om deze te bruuskeren.