Opinie

Interview prins Andrew laat makke van de monarchie zien

#metoo

Commentaar

Het interview van de Britse BBC met prins Andrew over zijn vriendschap met de Amerikaanse kindermisbruiker en miljonair Jeffrey Epstein, kan om meerdere redenen historisch worden genoemd. Andrew zag zich genoodzaakt binnen een paar dagen al zijn publieke taken als lid van het Koninklijk Huis op te geven „voor de voorzienbare toekomst”. Af door de zijdeur dus.

De voorzienbare toekomst wordt in het Verenigd Koninkrijk begrepen als tijdelijk, maar de krater die het interview in Andrews’ reputatie en karakter achterliet, doet vermoeden dat dit weleens lang kan duren. En ook niet ten onrechte. Het gesprek bleek een rechtstreekse aanslag op de band tussen volk en monarchie. Die kan weliswaar traditioneel veel hebben. Maar op zo’n moment bleek die toch ook heel snel heel kwetsbaar.

Grote zakelijke sponsoren trokken zich haastig terug van zijn maatschappelijke initiatieven. In de Britse pers stak een storm van afkeer op. ‘Prins Paria’ is de meest treffende tabloidsamenvatting van de puinhoop die Andrew van zijn publieke persona heeft gemaakt. Waarbij het allergrootste probleem de authenticiteit van het vraaggesprek is. Andrew meende wat hij zei – en geloofde ook nog dat het deugde.

Zo bezien is deze mega pr-blunder van een machtig man met genoeg ervaring, geld en adviseurs om hem voor zichzelf te behoeden, ook bewijs van nog heel iets anders.

Er bestaat dus een categorie mannen aan wie de #metoo-beweging tegen aanranding en verkrachting totaal voorbij is gegaan. En niet omdat ze jarenlang in een hutje op de hei hebben gewoond. Maar omdat het ze aan intelligentie en integriteit ontbreekt om zich te kunnen verplaatsen in vrouwen die er slachtoffer van waren. En die dus ook niet in staat zijn, of ooit zullen zijn, om te reflecteren op eigen gedrag of eventuele instincten. Alles wat Andrew na het interview recht heeft proberen te zetten, klinkt onoprecht, hypocriet en gekunsteld.

Andrew bleek in Epstein geen zedendelinquent te zien, maar vooral een voor hem nuttig zakelijk contact met een groot netwerk. Zelfs bij de open slotvraag ‘wilt u nog iets kwijt’ kon hij niet op het leed van de slachtoffers komen. Dat ging gepaard aan een eveneens totaal gebrek aan benul over de ernst van seksueel misbruik.

Hij ontkende ook het bestaan ervan in Epsteins entourage. Daarvoor moet hij dan wel ziende blind zijn geweest, gezien Epsteins eerdere veroordeling als ‘sex offender’. En zijn bezoeken aan diens New Yorkse speelpaleis en buitenhuis.

Verder hing het gesprek van de inconsistenties en onaannemelijkheden aan elkaar. Wat hem nog op vele oproepen om te komen getuigen in Britse of Amerikaanse rechtbanken zal komen te staan.

Voor de media vervulde hij intussen een andere rol. Die van Nuttige Koninklijke Idioot die voor schandaal, divertissement en oplage zorgt. Een edelfigurant uit The Crown die de burger op tijd eraan herinnert dat fatsoen en intelligentie kennelijk geen voorwaarde zijn voor een hoge positie. Makes everyone feel better.

Tegelijk laat het ook de makke van de monarchie zien. Je kunt ze nooit écht ontslaan. Hooguit voor een tijdje in de coulissen (laten) houden, als de gêne te groot wordt. Tenminste zolang er binnen het Koninklijk Huis nog iemand met onderscheidingsvermogen aan het roer staat. En dat was zo.