In Suriname groeit geen perzik

Comedian proeft varianten op bestaande gerechten – met iemand die weet hoe het origineel smaakt. Vandaag drinkt hij thee met ondernemer Celsius Hendrison.

Oma dronk haar thee zoals ik nooit meer iemand thee heb zien drinken. Uit een porseleinen soepkommetje. Zo’n Chinese, weetjewel. Nou was ze ook half Chinees, dus, maar toch. Zwarte thee met melk.

Opa ging een stap verder en sopte z’n koekje erin. Dan ving-ie dat tot drab verworden koekje met een schuin hoofd op alsof-ie een haring at. Rare lui, die oudjes.

Toch ben ik ook een theeleut geworden. Het bloed kroop naar de appel bij de boom. Ik gebruik geen suiker, soms honing. Verse gember en munt is m’n lievelings. Kamille en zoethout zijn ook dope. Sterrenmix komt er hier niet in, we hebben toch ook geen vouwfiets ofzo. Hallo?!

Voor zover ik weet bestaat er geen echt Surinaamse thee. Kijk, er zijn wat oudere mannen die zuurzakthee drinken. Maar de gedachtes en grappen die vrijkomen bij dat idee: niet goed.

Vraag me niet waarom, maar ik liep in de Xenos. Vroeger hadden die als slogan: ‘Avontuurlijk Winkelen’. Ja, omdat het altijd weer de vraag was wat je nu weer zou omflikkeren in dat doolhof. Maar goed. Ik zag er dus iets waardoor mijn wenkies en haargrens elkaar kusjes konden geven.

Paramaribo Peach-thee. Wat?!?!

In heel Suriname groeit nergens perzik. Gaan we weer. Ketchup van bananen all over again.

Who ya gonna call?! Nou ik weet dat wel. Spreek ik met Celsius Hendrison? Mooi, afspraak gemaakt en go go go. Ook hij wist niet of hij nou moest lachen of huilen. Verwarring alom dus.

Celsius (vetste voornaam ever) is autoriteit op het gebied van landbouw in Su en dus terzake kundig. Hij kan een waslijst fruit noemen die er groeit, maar perzik staat NIET OP DE KAART.

Hij vertelt vol passie over z’n bedrijf in het Westland alwaar hij aubergines teelde. Inmiddels is hij druk bezig een nieuw curriculum te ontwikkelen voor landbouwonderwijs in Suriname.

Intussen is het water gekookt, kopjes worden gepakt. We schenken in, doen dat ding met die theezakjes en proeven. Nul. Niets doet je beseffen dat je perzikthee drinkt.

We grissen het pak erbij en lezen dat het om thee uit Sri Lanka gaat. Dus niets Paramaribo. Googelen leert ons dat er ook Lima Lime is. En de smaak Colombo Coconut. Kennelijk werkt er ter burele van de fabrikant een lallende lolbroek met een voorliefde voor alliteratie. Vast veel Suske en Wiske gelezen als kind.

Maar dit heeft dus, wederom, nul niks noppes met Suriname te maken. Gewoon een leuke loknaam. Onzinnige onzin!