Opinie

Het zijn racisten op de tribune. Punt

Wat heb ik me afgelopen week geërgerd aan de woordkeuzes in de media, man, man, man, man, man. Wat wordt er op eieren gelopen om niet te benoemen wat benoemd moet worden. Racisten op de tribune zijn geen „fans”, het zijn racisten op de tribune. Punt.

„Hooligans” zijn het ook niet, wie zich verdiept in de herkomst van het woord zal zien dat hooligans niets met racisme te maken hebben. Ze zijn ook niet de „fanatieke aanhang”. Het zijn racisten. Mijn maat Hassel is fanatieke aanhang en die heeft een grafhekel aan racisten.

„Supporters” zou je ze al helemaal niet mogen noemen. Racisten op de tribune supporten geen clubs, ze verpesten die, voor de spelers, voor de fans, voor het bestuur, voor de sponsors en uiteindelijk voor zichzelf. Het zijn zelfs geen „racistische spreekkoren” want „koren” suggereert dat er zuiver wordt gezongen. Het zijn geen „Tokkies”. Het zijn racisten. Het is niet „de harde kern”. Het zijn de racisten. Als het je niet lukt om het beestje bij de naam te noemen, moet je oefenen.

De verkeerd gekozen woorden die inmiddels zijn teruggetrokken of waar excuses voor zijn aangeboden, heb ik buiten beschouwing gelaten. De hierboven genoemde termen worden zonder excuus gebezigd. Alsof dat niet genoeg is, noemen ze dat schaamteloze wegduiken „bedekken met de mantel der liefde”. Dat is het niet, het is verkeerde woorden kiezen, zoals prins Andrew „onbetamelijk gedrag” koos voor het seksueel misbruiken van kinderen. Of is er misschien een concours eufemismen werpen gaande waar niemand mij van verwittigd heeft?

De hele woordkiezende gemeenschap zou wat kunnen leren van Ahmad Mendes Moreira. Hij probeerde door te spelen terwijl racisten in vak M van FC Den Bosch hem uitscholden voor k-neger, k-katoenplukker en meer van dat moois. U heeft de woorden allemaal vast al gehoord. Van hem. Hij sprak ze gewoon uit, in de microfoons, helder en duidelijk.

Dat schelden ging door tot het hem brak. De scheidsrechter legde het spel stil en meteen nadat het werd hervat, scoorde Mendes Moreira. Hij rende naar het vak waar zijn belagers zaten, kin omhoog, borst naar voren zo van: wat hadden jullie dan? De racisten werden helemaal gek. Een van die zielepieten applaudisseerde tenminste, toch nog iets van sportiviteit in dat vak. Mendes Moreira stond daar als de Gladiator voor de tribune van Commodus. Mijn sportkijkhart heeft hij gestolen en ik hoef het niet terug.

Ik dacht aan zijn moeder, wat zou die bang zijn. En de moeders van de racisten? Wat zullen die zich schamen als ze hun zoons in de media terugzien. Een moeder heeft maar een handvol pixels nodig om haar zoon te herkennen. De meesten zouden hun kroost aan de zondagmiddagarm mee naar huis slepen. Zonder eten naar bed, jij. Misschien moeten clubs dat eens doen: de moeders naar het stadion halen of ze webcams geven met zicht op de tribunes.

Tegen Mendes Moreira wilde ik zeggen dat ik hoop dat hij een hele grote wordt, maar dat zou een verkeerde woordkeuze zijn, want de strijder Ahmad Mendes Moreira is al gigantisch groot.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.