‘Een Amerikaan houdt z’n kind meer in de gaten’

Spitsuur Paul Amberg en Maria Scala begonnen hun carrière en gezin in de VS, en wonen nu twee jaar in Utrecht. „We moesten eraan wennen, maar nu waardeer ik de work-lifebalance hier heel erg.”

Paul: „We hadden eigenlijk nooit verwacht dat we zo’n jarenvijftigkoppel zouden worden, maar zo pakte het leven uit.”Maria: „Toen ik zwanger werd van onze jongste dochter, besefte ik dat ik iets moest oppakken om normaal te blijven. Toen ben ik dus begonnen met weven.” Foto David Galjaard
Paul: „We hadden eigenlijk nooit verwacht dat we zo’n jarenvijftigkoppel zouden worden, maar zo pakte het leven uit.”Maria: „Toen ik zwanger werd van onze jongste dochter, besefte ik dat ik iets moest oppakken om normaal te blijven. Toen ben ik dus begonnen met weven.”

Foto David Galjaard

Paul: „Ik sta rond zeven uur op en vul dan de lunchtrommels. Ik ontbijt aan het aanrecht – havermout of, heel Amerikaans, een kom cereal.”

Maria: „Ik sta om kwart over zeven op. Ik snooze right to the last minute en dan zit ik iedereen achter de broek aan. We komen vlak vóór de bel aan op school. Het is ongeveer drie kilometer fietsen, we doen zoveel mogelijk met de fiets.”

Paul: „Ik ruim nog wat op, en rond kwart over acht fiets ik naar het station, waar ik de trein pak naar Amsterdam-Zuid. Twintig minuten later ben ik op mijn werk. Toen ik nog in Chicago woonde, duurde het veel langer, terwijl ik daar maar vijftien kilometer van kantoor woonde.”

Maria: „Ik help veel mee op school.”

Paul: „De luizenmoeder, haha.”

Maria: „Onze oudste doet echt mee aan de Nederlandse manier van leven. Voor ons als Amerikaanse ouders was dat wel even wennen: we laten haar alleen naar school fietsen, geven haar een sleutel en een pinpas. Ze heeft een dinosaurustelefoon, waarmee ze alleen kan bellen en sms’en. Zo kan ze ons bereiken in geval van nood, maar zit ze er niet de hele tijd bovenop.”

Paul: „Maar ze wordt nu 12, dus het wordt wel lastig.”

Maria: „Amerikanen houden hun kinderen liever wat meer in de gaten.”

Jarenvijftigkoppel

Paul: „We hebben elkaar twintig jaar geleden in Argentinië ontmoet.”

Maria: „Ik ben verhuisd naar de Verenigde Staten, drie jaar nadat we elkaar hadden ontmoet. Paul ging rechten studeren en ik heb eerst drie jaar gewerkt. We maken altijd de grap dat ik Paul door zijn rechtenstudie heb geholpen, daarna was hij aan de beurt om mij te helpen. Na mijn studie heb ik drie jaar gewerkt als docent, vervolgens ben ik studieadviseur geworden. In de VS is kinderopvang heel duur. Ik zou twee dollar van mijn salaris overhouden als ik doorging met werken. Paul maakte vaak lange dagen, dus it made sense for me to stay at home.”

Paul: „We hadden eigenlijk nooit verwacht dat we zo’n jarenvijftigkoppel zouden worden, maar zo pakte het leven uit.”

Maria: „Toen ik zwanger werd van onze jongste dochter, besefte ik wel dat ik iets moest oppakken om normaal te blijven. Toen ben ik dus begonnen met weven.”

Paul: „Parttime werken wordt of werd gezien als career suicide bij de grote advocatenkantoren in de Verenigde Staten, vandaar ook de rolverdeling. De laatste vijf, zes jaar is mijn beroep flexibeler geworden. Binnen onze maatschap zijn nu twee collega’s die een partnerschap delen. Maar toen ik in 2005 begon, was de advocatuur nog heel traditioneel. Voor de eerste jaren hebben we het nu zo afgesproken, maar dat verandert misschien.”

Maria: „Danilo heeft al aangekondigd dat hij niet wil dat ik weer ga werken, want dan moet hij naar de buitenschoolse opvang.”

Therapeutisch

Paul: „Overdag zit ik op kantoor te bellen en te mailen. Ik reis regelmatig naar Londen of Zweden voor werk.”

Maria: „Dan mis ik hem, want dan moet ik de lunchtrommels vullen! Ik doe veel mails, coördineer evenementen. Je zou zeggen dat ik veel vrije tijd heb, maar ik zit op Nederlandse les, klim en doe aan yoga.”

Paul: „Jij zorgt ook dat iedereen zich aan het schema houdt, dat het huiswerk wordt gedaan.”

Maria: „Ik ben hier de ceo.”

Paul: „Dat is zeker een juiste omschrijving, haha.”

Maria: „Op woensdag hebben de kinderen activiteiten. Ze spelen baritontuba, viool en klarinet en ze zitten op sport. Maandag- en vrijdagmiddag houden we bewust vrij. Dan spelen, lezen en chillen ze. Ik kook meestal, we eten rond kwart over zeven met zijn allen.”

Paul: Ik doe daarna de afwas. Ik vind dat heel therapeutisch, even bijkomen met een podcast over sport of This American Life. We lezen allebei ook graag.”

Maria: „De kinderen gelukkig ook. Ik lees de kinderen voor en kriebel ze op hun rug als Paul de afwas doet. Danilo probeert nu te onderhandelen of hij tot negen uur mag lezen. Omdat we zelf ook graag lezen, geven we snel toe.”

Paul: „Als de kinderen naar bed zijn, klap ik vaak de laptop weer open. Om negen uur is het te laat om nog naar de gym te gaan, dus dat doe ik soms tussendoor op kantoor. Je moet het vooraf inboeken, al is de zaal vaak leeg – very Dutch.”

Maria: „Hij staat in het weekend ook langs de lijn met voetbal.”

Paul: „Het is goed voor mijn Nederlands, al moet ik er soms om half acht voor naar een bevroren veld rijden. Brutal!”

Levensfilosofie

Paul: „Hiervoor woonden we in Chicago. Dingen van slechte kwaliteit, die slecht zijn voor je gezondheid, zijn goedkoper in de VS. McDonald’s is bijvoorbeeld drie keer goedkoper.”

Maria: „ Ik weet nog dat we in Nederland een keer de slotenmaker moesten laten komen, om ons slot open te breken. Dat zou 150 euro kosten. Toen besloot ik een slot te kopen en het zelf te doen. Hier wordt werk, ook voor lager opgeleiden, meer gewaardeerd.”

Paul: „Eerst leek het leven duurder in Nederland. Later realiseerde ik me dat je hier meer vooraf betaalt: je studie, je zorgverzekering. In de VS hoor je verhalen van mensen die bankroet gaan door ziekenhuisrekeningen. Nederland is eerlijker.”

Maria: „Er is ook een andere levensfilosofie. Voordat we verhuisden, ging Paul hier naar een conferentie waar hij maar 24 uur was. Hij nam contact op met een makelaar om huizen te bekijken en was verbaasd te horen: ‘We moeten vrijdag afspreken, want ik werk niet op zaterdag.’ In Amerika werken makelaars dag en nacht. Hier willen mensen wel hard werken, maar ze hechten ook aan familie en vrije tijd. We moesten eraan wennen, maar nu waardeer ik de work-lifebalance hier heel erg.”