De Rotterdamse agenten doen het beter op tv dan de Amsterdamse

Zap Belachelijke actie van de verslaggever in Bureau Burgwallen (RTL5). Je zult als agent maar zo’n ijdeltuit op sleeptouw moeten nemen. Dienders (BNNVARA) is honderd keer beter gemaakt.
Harun en Björn op patrouille in Dienders.
Harun en Björn op patrouille in Dienders. Beeld BNNVARA.

Als er te weinig blauw op straat is, weet ik wel waar de agenten zijn: op televisie! Donderdag was alweer de tweede aflevering van Dienders, de serie van BNNVARA over Rotterdamse agenten in opleiding, terwijl bij RTL5 de Amsterdamse reeks Bureau Burgwallen loopt. Het lijkt een gecoördineerde actie, waarbij je je meteen gaat afvragen of de politie, naarstig op zoek naar nieuw personeel, meebetaalt aan de programma’s.

Intussen levert een vergelijking tussen de twee programma’s een klinkende overwinning op voor de Rotterdamse agenten. In Bureau Burgwallen rijdt verslaggever Ewout Genemans mee met agenten die een beetje orde moeten houden bij de talloze ruzies, opstootjes en andere ongelukken in het centrum van Amsterdam.

Wat zie je dan? Een man blokkeert gillend de IJtunnel. Hij zou een agent in gevaar hebben gebracht, maar Genemans vergeet uit te leggen wat er precies is gebeurd. Even later, op het Leidseplein, zoekt de verslaggever geheel op eigen initiatief ruzie met een lachgasverkoper die niets illegaals doet. Een belachelijke actie – je zult als hardwerkende agent maar zo’n tv-ijdeltuit op sleeptouw moeten nemen.

Dienders is honderd keer beter gemaakt. Daarin wordt een lichting studenten aan de politieacademie gevolgd vanaf de dag waarop ze hun uniform krijgen. Beheersing blijkt steeds het sleutelwoord. Je ziet de verbijstering van aankomend agent Harun als hij hoort wat hij moet doen als iemand die de politie heeft gebeld, daarna zegt geen Marokkaanse agenten in huis te willen. Namelijk: accepteren. Het is extra pijnlijk als je weet dat de politie zelf ook kampt met ‘botsende culturen’.

Prachtig is het gesprek met een overtuigde, stoere en grote Feyenoordsupporter. Hij bevindt zich nog te vaak op de verkeerde plaatsen in twijfelachtig gezelschap. Hij zegt het probleem te begrijpen, maar ontwijkt detailvragen. „Ik zeg altijd”, doceert de leidinggevende, „je familie kun je niet kiezen, je vrienden wel.” Je ziet hem denken aan de vrienden die niet door deze ballotage zullen komen.

Donderdag, in de tweede aflevering, stapten de aankomend agenten voor het eerst de straat op. Het werd door regisseurs Daniel Aiss en Veerle Neger in beeld gebracht met een scherp oog voor strakke koppies. Harun, een man met een korte baard en een oogopslag met een vleugje melancholie, vormde een duo met Björn, een gelovig christen die al bij de lunch vertelde hoe hij verwachtte snel van wapenstok naar pepperspray naar vuurwapen te moeten. Buiten blijkt Björn ook zonder wapen zeer effectief in het aanspreken van stoepfietsers. Harun kijkt van een afstandje toe.

In een volgende scène zien we hoe Björn een dakloze buitenslaper resoluut op de bon slingert als blijkt dat deze eerder een waarschuwing heeft gehad. Harun bijt op zijn lip en kijkt weg. Er volgt een kringgesprek waar Harun vertelt dat hij Björn een zwartwitdenker vindt, terwijl hij zelf de wereld meer in grijstinten ziet. Dat was ons al opgevallen, maar dan zegt Harun iets wat ook wel een beetje onder zwartwitdenken valt: hij wil niet meer met Björn werken.

Het wordt een mooie scène waarin Harun regelmatig vergeet om Björn aan te kijken. Het zal niet het laatste tafereel zijn, want Harun krijgt een ondubbelzinnig antwoord: de komende drie jaar zit je aan Björn vast, „als een Siamese tweeling”.

Meteen na Dienders volgde een wervingsspotje voor nieuwe politiemensen. Een halfuurtje later in Pauw vertelde Ellie Lust over haar politiememoires en luidde Jan Struijs van de politiebond de noodklok over het agententekort. Dat probleem is nog lang niet opgelost, maar dat de campagne op volle toeren draait, valt niet te ontkennen.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.