Opinie

New York

In 010

Het is natuurlijk gekkenwerk, maar ik kon me niet langer bedwingen, dus boekte ik een overnachting in eigen stad. En zo wandelde ik zondagmiddag de lobby binnen van Hotel New York, waar de receptioniste me, na een blik in mijn paspoort, enthousiast verwelkomde met: „U bent Rotterdammer, dan betaalt u geen toeristenbelasting!”

Zolang het hotel bestaat, ruim een kwarteeuw nu, wil ik er logeren – dit oord waar ooit weemoed en romantiek samenkwamen wanneer op de kade familieleden werden uitgewuifd naar de VS. Waar eens de Holland Amerika Lijn zetelde en nu de geur hangt van Canadese kreeft, Zeeuwse creuses en paté van hert. Dáár wilde ik heen.

Nooit had ik zo’n grote hotelkamer. Als een balzaaltje. Gigantische lampen aan het plafond, het leken wel filmspots. Voldaan plofte ik neer in het kingsize bed. De enige manier om een verlangen te overwinnen, is eraan toegeven. Zei Oscar Wilde dat niet? Wel, ik had zijn raad opgevolgd, en het beviel nu al uitstekend.

In een boekje voor de hotelgast las ik dat overnachters de voorbije kwarteeuw 4.368 stropdassen lieten rondslingeren, 3.276 sokken en één setje handboeien met roze pluche bekleed. Het enige wat ík zou achterlaten was mijn vervulde Sehnsucht.

’s Avonds voegde een vriend zich bij mij voor het eten. Bij de port serveerde de ober breekbrood. Wat een prachtige alliteratie, een literair menu. Daarbij leek de vorm van het brood op het gecapitonneerde hoofdeinde van het hotelbed, merkte mijn tafelgenoot scherpzinnig op. Hotel New York, je denkt ook aan alles.

Hotel New York aan de Kop van Zuid Foto Robin van Lonkhuijsen/ANP

Na de kalfssukade en flespompoen maakten we een wandeling in de koelte van de avond. We zagen hoe propvol het zat bij De Matroos en het Meisje, verfoeiden het enorme cruiseschip dat het uitzicht vanuit de hotelkamer op de Maas belemmerde, en genoten van de feeërieke aanblik van wolkenkrabbers vol brandende lampen, met ergens ‘zwevend’ daar tussenin de verlichte wijzerplaat van Hotel New York.

Eigenlijk best modern zo’n verblijf in eigen buurt: CO2-neutraal met de metro op en neer. En tegelijk ook weer ouderwets. Zoals mijn ouders in hun jeugd vanuit Rotterdam op vakantie gingen in Rockanje aan Zee. En vader snel naar huis kon om te controleren of alle ramen wel dicht waren.