Het beste cadeau dat je ooit kreeg? ‘Een workshop, een Nintendo, een hond!’

Cadeauspecial NRC vroeg voor de cadeauspecial vijf Bekende Nederlanders aan welk cadeau ze de beste herinneringen hebben.

Van links naar rechts: Freddy Tratlehner, Loretta Schrijver, Gregory Sedoc, Murat Isik en Geraldine Kemper.

Van links naar rechts: Freddy Tratlehner, Loretta Schrijver, Gregory Sedoc, Murat Isik en Geraldine Kemper.

Freddy Tratlehner: Een kookworkshop

‘Het leukste cadeau dat ik ooit heb gekregen, is een cadeau dat ik feitelijk nooit heb gekregen”, vertelt muzikant en vlogger Freddy Tratlehner, beter bekend als Vieze Fur bij rapgroep De Jeugd van Tegenwoordig. „Het ging om een kookworkshop in driesterrenrestaurant Yamazato in het Okura Hotel in Amsterdam. Ik zou samen gaan met Sebastiaan Barends, toenmalige tourmanager van De Jeugd, van wie ik de workshop cadeau kreeg. We zouden leren vis snijden van een topchef en samen een driegangenmenu bereiden. Ik was helemaal in mijn nopjes.

„Het cadeau paste zo bij mij omdat ik toen al erg bezig was met koken, maar ook omdat ik een uitje een leuker cadeau vind dan iets materieels. Dat neemt tenminste geen plek in. Mijn huis begint namelijk dik vol te slibben. Ik weet niet wat ik met al die troep moet. Soms geef ik weleens wat aan het goede doel, maar cadeaus geef ik niet weg. Dat zou hartstikke ondankbaar zijn.

„Ik kreeg de workshop voor mijn dertigste verjaardag, zes jaar geleden. De geldigheid was een jaar, dus we moesten op tijd een datum inplannen. Dat hebben we nooit gedaan. Dat is heel gek, want ik wilde graag en ik was ook niet zo druk in die periode. Toch kwam het er steeds niet van, en plotseling was het jaar voorbij.

„Dat neemt niet weg dat dit het allerbeste cadeau is dat ik ooit heb gekregen. Dit komt omdat het moment van het krijgen van een cadeau voor mij belangrijker is dan het cadeau daadwerkelijk gebruiken of uitvoeren. Het gaat mij erom dat Sebastiaan de tijd heeft genomen om na te denken over waar hij mij blij mee kan maken, en toen met iets origineels kwam. Als ik eraan terug denk word ik nog steeds warm van binnen.”

Loretta Schrijver: Een hond

Op de 27ste verjaardag van televisiepresentatrice Loretta Schrijver zat zij met haar toenmalige vriend Dick op een terras in Tunesië. „Wij waren op vakantie. Toen we onze koffie op hadden, haalde Dick een rood riempje tevoorschijn bij wijze van symbool. Ik kreeg een hond.

„We waren toen vijf jaar samen, en al die tijd zeurde ik al aan zijn hoofd om samen een hond te nemen. Hij aarzelde telkens vanwege onze drukke levens. Maar kort voor mijn verjaardag was er een zwangere zwerfkat bij ons komen aanlopen, en bevallen. Omdat wij twee kittens van dit nestje hadden gehouden, kon er nu dan toch ook wel een hond bij, vond ik. Dit enigszins discutabele argument trok Dick over de streep.

„Terug in Nederland gingen wij naar het asiel. Ik wilde een klein hondje dat makkelijk was om mee te nemen. Die was er niet. Wel werd ik op slag verliefd op een grotere hond. Deze eenjarige kruising van een herder en een hazewindhond wurmde zich zowat door de tralies, en kroop later innig bij me op schoot. Maar helaas, zij was toch echt te groot voor ons. Die avond overviel ons een schuldgevoel, zo knagend dat wij de volgende dag halsoverkop zijn teruggegaan. Wij noemden haar Flo.

„Een aantal jaar later strandde onze relatie. Middels een soort gedeeld ouderschap hebben wij het lang volgehouden om samen voor Flo te blijven zorgen. Maar op een gegeven moment werd ze te oud om steeds maar heen en weer te gaan. Toen bleef ze bij Dick, die inmiddels een vrouw en een zoon had.

„Toen Flo zeventien jaar was, ben ik nog eens langs geweest. Door de leeftijd was zij stram en doof. Het was emotioneel om haar na al die tijd weer te zien. Het bleek een afscheid, want datzelfde jaar overleed ze.”

Gregory Sedoc: Een fles port

Zo’n zeven jaar geleden kreeg oud-hordeloper Gregory Sedoc een fles port van zijn toenmalige coach, Marita van Zwol. Het was een twintig jaar oude Graham’s Port. „Naast dat ik dit gewoon erg lekker vind, zit er een bijzonder verhaal achter deze specifieke port.

„Marita en ik hebben jarenlang over de hele wereld gereisd voor mijn carrière. Er waren periodes dat wij uren per dag samen doorbrachten, zeven dagen in de week. Ik zag haar meer dan mijn toenmalige vriendin. Wij bouwden een erg goede band op.

„Toen wij in 2013 voor een trainingskamp in Portugal waren, begon het minder goed met mij te gaan. Ik kreeg last van een depressie. Wij besloten het trainen te laten voor wat het was en onze tijd in Portugal te gebruiken om te ontspannen. Om lekker te eten, en goed te praten. En dat is wat wij deden. Avonden lang. Vaak met een glaasje Graham’s Port.

„Ik kan niet zeggen dat dit mij van mijn problemen af hielp, want daar was helaas wel wat meer voor nodig dan een goed gesprek. Later dat jaar, in Moskou voor de WK Atletiek, werd ik zelfs opgenomen in het ziekenhuis vanwege mijn depressie. Maar er gaat niets boven fijne mensen om je heen hebben als het niet lekker met je gaat.

„De fles staat symbool voor onze vriendschap. Hij staat op een mooi plekje in mijn huis en is nog steeds niet op. Af en toe neem ik een glaasje. Dat doe ik als ik iets te vieren heb, bijvoorbeeld een nieuw contract. Maar ook als ik een avond lekker alleen thuis ben, en voor de open haard zit. Dan denk ik terug aan die waardevolle tijd met Marita.”

Murat Isik: Een Nintendo

Toen hij twaalf jaar was, kwam de allereerste Nintendo uit. Schrijver Murat Isik weet het nog goed. „Ik aanbad de spelcomputer in reclamefolders, maar realiseerde mij tegelijkertijd dat deze nooit voor mij weggelegd zou zijn. Het ding was 400 gulden en dat was voor ons gezin een kapitaal. Wij woonden in de Bijlmer en leefden van een uitkering. Mijn communistische vader weigerde, zoals hij dat zei, ‘te werken voor de kapitalisten’.

„Later dat jaar ging ik op schoolreisje, naar attractie park Duinrell. Ik kreeg een tientje mee voor wat te eten en drinken. Ik kocht een blikje cola en maakte de rest op in een speelhal. Toen mijn moeder hiervan hoorde, schrok ze enorm. Ze dacht dat als ik te veel in zulke hallen rondhing, ik een gokverslaving op zou lopen.

„Dus besloot ze dat ik een Nintendo 8 bit moest krijgen. Dan zou ik mijn spelletjes thuis spelen, onder toezicht, in plaats van buiten de deur in een hal. Zo kon zij de situatie onder controle houden en zorgen dat ik ook mijn huiswerk maakte.

„Het viel haar nog niet mee om mijn vader over te halen een Nintendo aan te schaffen. Zij hebben er dagenlang ruzie over gemaakt. Toen hij eenmaal om was, gingen we met z’n drieën naar Intertoys in Amsterdam-Zuidoost. Tot het allerlaatste moment durfde ik niet te denken dat mijn droom echt zou uitkomen. Zelfs toen de doos met de spelcomputer op de toonbank stond, dacht ik nog: ‘het gaat niet door’. Pas toen mijn vader de cheque overhandigde aan de verkoper durfde ik het te geloven.

„Ik heb de hele zomer van 1990 gespeeld. Ik werd een expert in Super Mario Bros, dat was mijn favoriete spel. Alle buurtkinderen kwamen langs en wilden vriendjes zijn. Dit cadeau heeft zoveel indruk op mij gemaakt dat het zelfs een rol speelt in mijn roman Wees Onzichtbaar.”

Geraldine Kemper: Een kunstwerk

Het huis van televisiepresentatrice Geraldine Kemper hangt vol met kunst. „Hoewel, op dit moment staat het meeste op de grond tegen de muren, want ik ben net verhuisd. Zelfs zo achteloos neergezet geeft het mijn nieuwe woning karakter. Daarom hou ik zo van mijn verzameling: het maakt mijn huis eigen.

„Afgelopen zomer gaf mijn moeder mij een abstract houten beeld. Als geschenk voor mijn nieuwe huis. Het beeld is van de kunstenaar Tach Pollard en is vijftig centimeter hoog. Het was niet echt een verrassing, want ze was van tevoren nagegaan of ik het mooi vond. Zij weet namelijk dat ik mensen met cadeaus altijd graag een bepaalde richting op stuur. Dan weet ik tenminste zeker dat ik er blij mee ben.

„Toen mijn moeder een foto van dit beeld liet zien, was ik op slag verliefd. Wat mij met name raakt is het vredige, lichte gezichtje. Dat steekt af tegen het zware, donkere lichaam. Ik ben er extra blij mee omdat ik het van een dierbaar persoon kreeg en voor een mooie gelegenheid.

„Bijna al mijn kunstwerken zijn gekoppeld aan een bijzondere gebeurtenis. Ik heb bijvoorbeeld twee schilderijen van de kunstenaar Silas. De één kocht ik toen mijn relatie uitging, de ander na mijn deelname aan Expeditie Robinson.

„Ik weet nog niet waar ik de werken kwijt kan in mijn nieuwe woning. Het beeld van mijn moeder heeft in ieder geval al een prachtig plekje in de keuken.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.