Recensie

Recensie Muziek

Bij het brave Vampire Weekend zijn alle leeuwen vegetariër

Pop In de vrolijke liedjes van de New Yorkse indieband Vampire Weekend schijnt altijd maar weer de zon. Maar in de Afas Live ontbreekt de magie.

Ezra Koenig van Vampire Weekend tijdens een optreden in Lissabon in juli dit jaar.
Ezra Koenig van Vampire Weekend tijdens een optreden in Lissabon in juli dit jaar. Foto Mario Cruz/EPA

‘Nog verzoeknummers?” Halverwege de toegift, na een show van bijna twee uur, vraagt Ezra Koenig of er misschien nóg een liedje is, dat de bijna uitverkochte Amsterdamse Afas Live graag wil horen. Vanaf de voorste rijen schreeuwt een fan: „Here Comes The Sun!” Alleen: dat is natuurlijk helemaal geen nummer van Vampire Weekend, de Amerikaanse indieband waarvan Koenig het opperhoofd is, maar van die Liverpoolse beat-groep waarvan de leden ooit heel rebels hun haren naar voren kamden.

Geen probleem, daar klinkt de Beatles-klassieker al. Na het laatste refrein volgt een braaf bedankje voor de aanvrager: „Leuk! Goed idee!”

Supersympathiek natuurlijk, en dat is nou precies wat Vampire Weekend typeert: een band van New Yorkse studiebollen die nooit een vlieg kwaad zullen doen.

Maar dat is dus ook een beetje het probleem.

Het begon veelbelovend, elf jaar geleden, met een onstuimige debuutplaat waarop de band ongeveer alle mogelijke genres en stijlen in een blender smeet: indierock, afrobeat, funk, flamenco, jazz, disco… Even roeren, en klaar waren springerige danshits als ‘A-Punk’ en ‘Cape Cod Kwassa Kwassa’.

Maar vier platen later, waarop altijd maar weer de zon scheen, is de magie verdwenen. Aan de inspanning ligt het niet: in hoog tempo blijft de band zorgeloze niemendalletjes afvuren, die meestal onder de drieminutengrens blijven. Voordeel: zo passen er makkelijk dertig in één avond. Nadeel: het blijven niemendalletjes, te saai, te weinigzeggend en vooral: te braaf.

Daarbij mist de nerdy Koenig – roodpaarse broek, donkerblauw overhemd – het charisma om een grote zaal op sleeptouw te nemen. Dat geldt ook voor bassist Chris Baio, die – beige broek, lichtblauw shirt – de uitstraling (en de elastieken benen) heeft van een aangeschoten corpsbal op een hockeyfeestje.

Terwijl een grote wereldbol boven het podium vrolijk rondjes draait, bezingt Koenig in ‘This Life’ een mislukte relatie alsof hij nog nooit zoiets moois heeft meegemaakt. „I’ve been cheating on you. You’ve been cheating on me. Woohoo!” ‘Horchata’ klinkt als een commercial voor het Wereldnatuurfonds waarin alle leeuwen vegetariër zijn geworden zodat ze nooit meer een ander beest de kop te hoeven afbijten.

Zalig hoor, zoveel blijheid. Maar mag er misschien wat peper in de blender? Of desnoods wat brandnetel of buskruit?