Alles komt goed met deze kinderen

Zap De kinderen in het realityprogramma Home Alone slapen kort en eten slecht, maar ze organiseren zich goed en blijken zich uitstekend te kunnen redden. Tot de gezinstherapeut zich ermee bemoeit.
Kinderen voeren een eigen huishouden in Home Alone.
Kinderen voeren een eigen huishouden in Home Alone. Beeld SBS6

Toon mij uw kinderen en ik zeg u wie u bent. Op SBS6 wordt al een paar weken Home Alone uitgezonden. Het is een programma zoals er wel meer zijn: een aardig idee dat risicoloos wordt uitgevoerd, maar dat onbedoeld iets interessants blootlegt. In dit geval: alles wat er mis is met de hedendaagse Nederlandse opvoedcultuur. (Ik mag het zeggen, want ik maak zelf deel uit van de hedendaagse Nederlandse opvoedcultuur.)

Het idee van Home Alone is eenvoudig: zet zes kinderen tussen de acht en de twaalf drie dagen samen in een huis, zonder ouders en (minstens zo belangrijk) zonder telefoon. Voor alles moeten ze zelf zorgen, al hebben de makers duidelijk een script gemaakt voor deze kinderreality.

Na binnenkomst rennen ze op de keukentafel af, waar bijvoorbeeld een blauwe envelop ligt met in koeienletters ‘Budget’ erop. De envelop is leeg, er moet geld verdiend worden. Maar dan gaat de bel alweer en staat er een moeder met een driejarige op de stoep – is hier misschien een oppas?

Als de koelkast opengaat staart een reusachtige kabeljauw de kinderen met grote ogen aan. Gillen en wegrennen natuurlijk. De jongste van het stel, een kleine hobbyvisser, doet even manmoedige als vergeefse pogingen, om het dier gereed voor consumptie te maken. Eenmaal per aflevering gaat de bel en probeert een stroopsmeerder de kinderen in een val te lokken met een namaakenquête (mislukt) of een neplidmaatschap van een club (gelukt).

De kinderen slapen kort en eten slecht, maar ze organiseren zich goed en blijken zich uitstekend te kunnen redden. Soms zijn er creatieve oplossingen. Als het water is afgesloten, spuiten ze twee flessen zeep leeg in de afwasmachine, met een schuimtsunami als gevolg. Vieze borden kun je trouwens gewoon in een keukenla verstoppen. Van die kinderscènes is een aardig programma te brouwen. Zelfs de tuttige reality-voice-over is nog net te verdragen.

Helaas zit er nog een derde element in Home Alone. De beelden worden door een gezinstherapeut bekeken die ze met de ouders doorneemt. Zij ziet het ene probleem na het andere. Zo was er in een van de afleveringen een kind dat de leiding nam, taken verdeelde en ervoor zorgde dat alles gebeurde. Het was ook de jongen die onmiddellijk begon de driejarige te vermaken toen er opgepast moest worden. Heerlijk kind, maar de SBS-therapeute vond het maar dominant gedrag en vroeg met een ernstig gezicht aan de ouders: „Heeft hij dat nodig?”

Ze zocht een probleem dat er niet was. Sterker: voor zover er een probleem was, werd dat door de kinderen zelf prima opgelost. Een van de meisjes had last van de bazigheid en vroeg de jongen wat meer rekening met de anderen te houden. Alles in harmonie geregeld, maar de therapeute constateerde dat ze haar vraag wel heel voorzichtig gesteld had. Dat is opvoedadvies uit de cursus Het Is Nooit Goed.

Steeds worden de kinderen langs de fictieve meetlat van het perfecte kind gelegd. Een thuis veel gamende jongen heet dadelijk een ‘risicojongen’. Een meisje dat besluit dat ze van yoghurt en frambozen een shake wil maken, krijgt het etiket dat ze „heel sturend” is. „Je moet het een beetje bijschaven.” Nee! Niet bijschaven! Frambozenshake laten maken!

Deze gezinstherapeutische adviezen vormen een staalkaart van de momenten waarop de opgejaagde helikopterouder overbodig ingrijpt als het kind een kleine sociale oneffenheid vertoont. Kijkend naar de scènes in Home Alone is de conclusie: alles komt goed met deze kinderen, zolang ze de volwassenen buiten de deur houden. (Controleer wel de keukenla op achtergebleven afwas.)

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.