Recensie

Duffe mis krijgt schwung door uitvoering van Música Temprana

Recensie Música Temprana laat Zuid-Amerikaanse barokmuziek voorafgaan aan de moderne ‘Misa Criolla’, waardoor kitsch plaatsmaakt voor vrolijke swing. Alleen het koor is een minpuntje.

Música Temprana
Música Temprana Foto Simon van Boxtel

Van de Misa Criolla, de twintigste-eeuwse mis van de Argentijn Ariel Ramírez, werd een opname met tenor José Carreras de standaard. Adrián Rodríguez van der Spoel, ook Argentijn, gruwelt ervan. Carreras maakte het stuk uit arrogantie belachelijk, zei hij vijf jaar geleden in deze krant. Met zijn ensemble Música Temprana zette hij toen een ‘goede’ versie op cd.

Música Temprana toert nu met deze Misa Criolla, die overigens maar een kwartier duurt. Het voorafgaande uur vullen ze met Iberische en Zuid-Amerikaanse barokmuziek. Een uitstekende zet. Het voorproeven van de mengelmoes tussen goed in ons oor liggende Europese barokmuziek en spannende Zuid-Amerikaanse ritmes en instrumenten, lost de neiging tot kitscherigheid van de moderne mis slim op.

De kwaliteit van de avond ligt vooral bij de instrumentalisten, die naast bekende barokinstrumenten als viola da gamba en dulciaan tal van inheemse instrumenten bespelen: onder andere zampoñas (panfluiten), verschillende trommels en de onmisbare charango, een kleine dubbelsnarige ‘gitaar’. Zij weten van de muziek soms een melancholieke mijmering, dan weer een vrolijk swingend feest te maken.

Dirigent Adrián Rodríguez van der Spoel

Onder de koorzangers is het niveauverschil groot. Dat verstoort de balans. Vooral de sopranen zingen soms genadeloos hard boven de rest uit. De aandacht voor de heldere uitspraak is te prijzen, maar het gaat ten koste van een goed oor voor elkaar. Dat wordt het duidelijkst bij plotselinge vertragingen. Snelle blikken zoeken bevestiging bij elkaar: ‘Nu, toch?’ Elke vertraging slaagt prima, maar je deelt als luisteraar in de opluchting. Dat is ongemakkelijk.

De Misa Criolla van Música Temprana lijkt inderdaad in niets op de ‘standaardopname’ met Carreras. Waar die opname een beetje duf wordt, houdt de mis hier schwung met een goed hoorbare semi-akoestische basgitaar en een subtiel swingende piano. De zang van de solist wordt met twee zangers, waaronder Van der Spoel zelf, een overtuigende lamentatie.