Brieven

Brieven

Nederland heeft geografisch een bijzonder milieu voor landbouw en veeteelt. Van nat, semi-nat tot relatief droog, met op wereldschaal een unieke ontwikkeling qua opbrengst en kwaliteit. Dit en vorig jaar hebben we kunnen constatereren dat droogte dramatisch toeslaat in Zuid-Europa tot aan halverwege Frankrijk. In de zuidelijke Morvan ving men in juli al aan met het voeren van het winterhooi. Heuvels, zover het oog reikt, lijken op het voorland van de Sahara met grazende geiten. Waarom denkt Nederland de opwarming uitsluitend binnen nationaal terrein te moeten bestrijden? Binnen mogelijk een termijn van 10-25 jaar kan Nederlandse agricultuur samen met andere noordelijk gelegen gebieden van essentieel belang worden binnen de EU. Dat uitstoot hier hoger ligt, is nu nog gekoppeld aan de productiewijze. Dat vraagt om technisch en biochemisch ingrijpen, maar rechtvaardigt geen afbraak, omdat in EU-verband emissies grootschalig in evenwicht moeten kunnen liggen met de zeer dunbevolkte streken in de EU. Of hebben we niets te maken met EU-gebieden die steeds extremer door de droogte geteisterd worden? Terwijl landbouw en veeteelt hier moeten verdwijnen voor verdere urbanisering, meer snelwegen en industrie, alsof dat milieutechnisch een zegen voor dit kleine landje is. Eco-nationalisme in plaats van een EU-strategie.