Recensie

Recensie Muziek

Kensington speelt nieuw album: een overweldigend geluid

De Utrechtse succesgroep Kensington presenteerde zijn vijfde album in TivoliVredenburg, Utrecht. De muziek is kernachtiger geworden, bleek bij dit afwisselende optreden.

Optreden van Kensington op Noorderslag in Groningen, 2018, bij het winnen van de Popprijs. Foto Andreas Terlaak
Optreden van Kensington op Noorderslag in Groningen, 2018, bij het winnen van de Popprijs.

Foto Andreas Terlaak

Het verschil tussen de oude en de nieuwe Kensington wordt duidelijk in het nieuwe nummer ‘Uncharted’. Deze onlangs verschenen single, van het vijfde album Time, laat horen dat Kensington kernachtiger is geworden.

De succesvolle groep, die vorig jaar optrad in de Johan Cruijff Arena – grootste rockshow van een Nederlandse band ooit – en een jaarlijkse serie uitverkochte concerten geeft in de grootschalige Ziggo Dome in Amsterdam, overrompelde het publiek doorgaans met uitdijende emotie. Van klein naar groot joegen de liedjes, de galmende instrumentaties, de zangstem van voorman Eloi Youssef – om te eindigen in een daverende rockkolk.

Stem schrijnt als schrikdraad

Dat de band nu andere mogelijkheden uitprobeert blijkt uit de single ‘Uncharted’, en vooral uit de zangstem van Youssef. Kensingtons nummers zijn vaak groots maar goedaardig. De teksten zijn soms boos, maar de uitvoeringen eerder lijdzaam. Inmiddels is er een kiem van scherpe emotie te horen in Youssefs stem. Hier laat hij zijn stembanden schrijnen als schrikdraad, zonder aan kracht of volume in te leveren. Zo is ‘Uncharted’ is relatief sober, geconcentreerd op die machtige stem.

Bekijk de clip van ‘Uncharted’ van Kensington (de tekst gaat door onder de video):

Vrijdagavond, in het volle TivoliVredenburg in thuisstad Utrecht, presenteerde de groep het nieuwe album Time. Het werd een muzikaal afwisselend optreden, waarbij Kensington geconcentreerd de nummers speelde zonder zich – afgezien van een enkele sprong van het drumpodium – om show te bekommeren. Het kwartet mag zich dan statisch opstellen, ze slagen er in om met slechts drie man – Youssef speelde maar af en toe gitaar – een overweldigend geluid voort te brengen waarin allerlei nuances opvallen. Zo waren er de funky drums en dansbare stijl van ‘Bats’, de weelderig opbloeiende gitaarpartij van Casper Starreveld in het oudere ‘Slicer’, en ‘Island’ waarbij Youssef halverwege een gitaar omhing om het kwetsbare intro stormachtig uit te bouwen, met Starreveld samen.

Het toegewijde publiek zong de woorden mee, ook van de nieuwe liedjes, en klom op elkaars schouders, als eerbetoon voor deze doorwrochte muzikanten.